هراس اجتماعي يكي از اختلالات اضطرابي است . افراد با هراس اجتماعي از موقعيت هاي اجتماعي و صحبت با ديگران مي ترسند و از حضور در اجتماع پرهيز مي كنند . اين اختلال در كاركردهاي شغلي و تحصيلي افراد مبتلا تاثير بسياري دارد . يافته هاي پژوهشي نشان داده اند كه آموزش خانواده در كنار بكارگيري روشهاي شناختي – رفتاري در درمان هراس اجتماعي موثر است . بر اين اساس هدف پژوهش حاضر بررسي كارايي خانواده درماني توام با روشهاي شناختي – رفتاري در درمان هراس اجتماعي است . روش پژوهش حاضر مطالعه موردي است . در اين مطالعه دو آزمودني 18 و 20 ساله كه با استفاده از مصاحبه باليني ، ملاكهاي تشخيصي
-IV- TR DMS و آزمونهاي تشخيص مبتلا به هراس اجتماعي تشخيص داده شده بودند شركت كرده اند . نتايج اين پژوهش بيانگر نقش خانواده در ايجاد ، نگاه داري و نتيجه درمان هراس اجتماعي است . نتاج نشان دهنده كارايي خانواده درماني با تاكيد بر رويكرد شناختي – رفتاري است . همسويي و ناهمسويي يافته ها در پايان مورد بحث قرار گرفته است .