نويسندگان در اين مقاله با الهام از مقالة كروستي و روبيني(1996) و با استفاده از يك تابع كاب-داگلاس،‏ با بازدهي ثابت به بررسي اثر مخارج دولت بر رشد اقتصادي در ايران طي سال‎هاي 1382-1352 پرداخته‎اند.
در اين مقاله،‏ به نقش سرماية انساني،‏ سرماية فيزيكي و بودجة دولت در توليد،‏ پرداخته شده است و در گسترش الگو نيز انباشت سرماية انساني،‏ به سهمي از سرماية فيزيكي،‏ سرماية انساني و بودجة دولت پيوند خورده است. روش اقتصادسنجي به‎كار رفته در اين مقاله،‏ خودبازگشتي با وقفه‎هاي توزيعي است.
نتايج حكايت از آن دارد كه مخارج دولت چه به‎صورت مصرفي و چه به‎صورت سرمايه‎ايي تأثير مثبت بر رشد اقتصادي دارد. مخارج سرمايه‎ايي دولت مي‎تواند تا دو سال رشد اقتصادي را تحت تأثير خود قرار دهد درحالي‎كه تأثير مخارج مصرفي معطوف به همان سال است.
از سوي ديگر،‏ نسبت سرمايه‎گذاري بخش خصوصي به موجودي سرمايه نيز اثر مثبت بر رشد اقتصادي دارد و اين اثر از تأثير مخارج دولت بيشتر است.
طبقه‎بندي JEL: H11, H50, O41

The Authors examine the effects of government expenditure on economic growth in Iran, using annual data for the period of 1973-2003.
In this paper, they lookat the offects of human, physical capital, and government budget on GDP. In the model developed in this paper, accumulation of human capital is dependent on physical. Human capital, and government budget as well.
The result indicate that government expenditure, consumption and capital expenditures both are positive and significant on economic growth. The capital expenditure can have positive effect for two years, but consumption expenditure can have effect on the same year. On the other hand, ratio of private investment to capital stock can have positive effects on economic growth and it's role is stronger than the government expenditure.
JEL Classification: H11, H50, O41