گسترش روابط ايران با غرب در زمان ناصرالدين شاه،‏ زمينه را براي ورود افكار،‏ الگوها واشياء فرنگي باز كرد. گرته برداري از الگوهاي فرنگي در شهرسازي خود را در طرح توسعة شهر تهران و تبديل آن به دارالخلافه ناصري و ايجاد فضاهايي با حال و هواي فرنگي نماياند.خيابان لاله زار كه در بخشي از باغ لاله زار ( باغ تفرجگاهي سلطنتي بيرون شهري دوران فتحعليشاه) ايجاد گرديد،‏ از جمله شاخص ترينِ اين فضاها است. اين خيابان با تجهيز شدن به تأسيسات جديد شهري و آراسته شدن با سبك هاي جديد معماري و فراهم آوردن مكاني نو،‏ دروازه اي به غرب و ويترين نمايش نووارگي شد. نمودهاي زندگي مدرن شهري مانند پارك و باغ وحش كه مفهوم اوقات فراغت را به گونه اي نو مطرح مي كردند،‏ در آن ايجاد شدند. تجهيزات نوين مثل چراغ گاز و واگن اسبي شباهت شكلي آن را با نمونه هاي اروپايي كاملتر كردند. هرچند مقصودي مشابه شهر اروپايي از ايجادشان دنبال نمي شد. حضور زنان براي تفرج و گردش آغاز عصر جديدي در حيات شهري بود كه تا آن زمان بي سابقه بود. اين مقاله شرح ظهور خيابان لاله زار در دوران ناصري و خصوصيات آن از جنبه هاي گوناگون كالبدي،‏ فضايي و حيات شهري است.