اصلي ترين دليل اثبات قاعدة نفي سبيل،‏ آية و لن يجعل الله الكافرين علي المؤمنين سبيلاً (نساء 141) است. ناظر بودن آيه بر آخرت،‏ اردة «حجت و برهان» از «سبيل» و دلالت بر نفي جعل و اعتبار منجر به تسلط،‏ سه نظرية مطرح در مفاد اين آيه است. به مقتضاي اطلاق آيه،‏ آن بر انديشة سوم قابل حمل است و تمسك به آيه،‏ جهت اثبات قاعده پذيرفته مي شود. دربارة متصدي اجراي اين قاعده بايد توجه داشت كه بحث مصداقي ست نه حكمي و نه موضوعي و نظر او كه نيازمند كارشناسي دقيق است،‏ طرقيت دارد نه موضوعيت و عرف عام نمي تواند مرجعيتي در اين زمينه داشت باشد. عقل به عنوان سندي مستقل در اين مسأله،‏ طريق شمول قاعده است. زمان و مكان و تأثير آنها بر تفاوتهاي فرهنگي در تعيين مصداق قاعده نقش مهمي دارد. دليل نفي سبيل حاكم بر ادله و احكام اوليه حاكم است و تعارضي بين آنها مستقر نمي گردد ولي اين قاعده به موجب بسياري از عناصر تخصيص پذير است.

Following verse of the Quran constitutes the main reason for proving the rule of the negation of the way: “and never will God grant to the unbelievers a way (to triumph) over the beliveres,” (4:141). This verse contains in itself three theories of attending to the Hereafter. Infering “proof and demonstration”. This verse non-delimitately is applicable to the third theory and it is acceptable to take recourse to the verse. Concerning the incharge of executing this rule, it should be kept in mind that this discussion is referential rather than judgemental or thematic and this view require an common sense can not be authority in this regard. Reason as an independent source is a way of including the rule. Time and place and their effect on cultural differences are important in determining the extension of the rule. The reason for negation the way governs the proof and primary precepts governs and there is no conflict among them. But this rule due to many elements can be particularized.