در سرتاسر خلافت عباسي،‏ حتي در مقاطعي كه خلفا صرفاً قدرت ظاهري داشته و بازيچه اي بيش نبوده اند،‏ سلاطين و حكّام محلي براي تقويت حكومت و اثبات مشروعيت خويش،‏ مي كوشيده اند تا برخي رفتارهاي نمادين،‏ خود را معتقد و وفادار به خلافت بنمايانند. نقش تأييد خلفا با مشروعيت بخشيدن به حكومتهاي فرمانروايان مستقل،‏ براي مسلمانان چندان اهميت داشت كه حتي پس از سقوط خلافت عباسي به دست هلاگو و به قتل رسيدن خليفه نيز،‏ سلاطين و حاكمان بعدي همچنان مشروعيت خويش را نيازمند تأييد آنان مي ديدند. خلافت عباسيان مصر كه تنها با سه سال وقفه،‏ به دست سلاطين مملوكي مصر بنياد نهاده شد،‏ در واقع پاسخي به همين ضرورت بوده است. بررسي ساختار خلافت عباسيان مصر و مناسبات ميان خلفا و سلاطين مملوكي و همچنين روابط خلافت مصر با حكومتهاي ساير سرزمينهاي اسلامي چون ايران،‏ هند و حرمين شريفين بر عهدة اين نوشتار است.

possess power and were no more than puppets, the kings and local rulers
through some symbolic actions showed their loyality to caliphate system to
strengthen their rule and obtain legitemacy.
The caliphs' approvement of the independent rules was so important that
its necessity existed after the fall of Abbassid Caliphate and murder of the
Caliph by Hulaku. The Egyption Abbassid Caliphate which after a three-year
interval was established by the Egyption Mamaluk kings, was supposed to
meet this need. The present article surveys the structure of Egyption Abbassid
Caliphate, the relations between the caliphs and Mamaluk kings, as well as
the relations between Egyption Caliphate and the rules of the other Muslim
lands such as Iran, India, and the two sacred Sanctuaries.