مسئله مرکزیت و استمرار قدرت در حکومت خوارزمشاهیان (628-596 ق) | ||
| پژوهش های ایران شناسی | ||
| مقاله 3، دوره 3، شماره 1، 1392، صفحه 33-52 اصل مقاله (395.43 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jis.2013.36345 | ||
| نویسندگان | ||
| رسول جعفریان1؛ مریم کمالی2 | ||
| 1دانشیار گروه تاریخ دانشگاه تهران | ||
| 2دانشجوی دکتری تاریخ دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| قلمرو جغرافیایی هر حکومت و انتخاب مرکزیتی مناسب برای آن میتواند ضامن استقرار قدرت و تداوم حاکمیت باشد، امری که به نظر میرسد در حکومت خوارزمشاهی (628-596 ه. ق) چندان مورد توجه قرار نگرفته است. خوارزمشاهیان که انتظار میرفت به یکی از بزرگترین حکومتهای تاریخ میانه ایران تبدیل شوند، با شکست از مغولان صحرانشین، جریان تغییرات تاریخ ایران را به مسیری دیگر هدایت کردند. آنها پس از شکست حکومت سلجوقی و تصرف بخش وسیعی از قلمرو ایشان، سعی کردند با برگزیدن حکومتی متمرکز راهی متفاوت از سلجوقیان برای بقای خویش بپیمایند. ولی انتخاب خوارزم به عنوان تنها مرکز قدرت و گسستن رشته پیوند با بخشهای داخلی قلمرو، زمینه عدم استقرار قدرت حکومت خوارزمشاهی و در نتیجه از هم پاشیدن سریع قدرت ایشان را فراهم ساخت. این مقاله سعی دارد رابطه موقعیت جغرافیای و انسانی پایتخت و ساختار قدرت را با توجه به منابع دست اوّل در حکومت خوارزمشاهی بررسی کرده و علل عدم استقرار قدرت سلسله خوارزمشاهی را در بی توجهی به پیوند شکل حکومت و انتخاب پایتخت مورد بررسی قرار دهد، امری که به نظر میرسد تا کنون مورد توجه جدی قرار نگرفته است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حکومت خوارزمشاهی؛ مرکزیت قدرت؛ ساختار حکومت؛ توسعه طلبی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 12,159 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,400 |
||