سعادت عظمی از منظر غزالی | ||
| فلسفه و کلام اسلامی | ||
| مقاله 4، دوره 47، شماره 2، 1393، صفحه 225-251 اصل مقاله (431.98 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jitp.2014.52870 | ||
| نویسنده | ||
| عین الله خادمی* | ||
| استاد دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی | ||
| چکیده | ||
| مسئلۀ اصلی این پژوهش این است که از منظر غزالی ملاکهای اصلی سعادت عظمی چیست؟ روش تحقیق آن توصیفیـتحلیلی است. غزالی در مکتوبات مختلف خویش ملاکهای متعددی برای وصول به سعادت عظمی و تحقق آن بیان میکند که عبارتاند از: معرفت الهی، تقرب به خدا، لقای الهی، نظر به وجه الهی در آخرت، داشتن بیشترین حب به خدا در آخرت، تفکیک سعادت عظمی از حیث نظری و عملی. او برای تحقق عامل پنجم (داشتن بیشترین حب به خدا در آخرت) دو روش پیشنهاد میکند. روش اول، قطع علاقه به دنیا و اخراج حب غیر خدا در قلب؛ و روش دوم، افزایش معرفت به خدا میباشد. همچنین او بر این باور است که سعادت عظمی از حیث نظری، کشف جلال و عظمت الهی، و از حیث عملی، اتصاف قلب به عقاید و اخلاق محمود است. نگارنده بر این باور است که ملاکهای ارائهشده از سوی غزالی مانعةالجمع نیستند، بلکه امکان جمع آنها وجود دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سعادت عظمی؛ تقرب به خدا؛ لقای الهی؛ نظری؛ عملی؛ غزالی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,325 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,177 |
||