ریاضت و حدود مشروع آن در احتجاجات معصومین (ع) با متصوفۀ زمانشان | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| مقاله 9، دوره 48، شماره 1، 1394، صفحه 139-161 اصل مقاله (455.13 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2015.55573 | ||
| نویسندگان | ||
| سید ابوالفضل موسوی* 1؛ محمد فنایی اشکوری2 | ||
| 1دانشجوی دکتری اخلاق، دانشگاه معارف اسلامی قم | ||
| 2دانشیار و عضو هیات علمی گروه فلسفه مؤسسۀ آموزشی و پژوهشی امام خمینی | ||
| چکیده | ||
| ریاضت، گرچه در تداعی ذهنی اکثر افراد، اعمال شاق صوفیان و مرتاضان است، در شکل صحیح آن، لایۀ زیرین شریعت و شیوۀ دیرین طریقت و تنها راه خروج از منزل نفسانی و عروج به مقام ربانی است. تفاوت رهبانیت و تصوف جاهلانه با ریاضت مطلوب دین، در اصل لزوم ریاضت نیست، بلکه در انگیزهها و ابعاد ریاضت است. پیام «رهبانیة امتی الجهاد»، خروج از ریاضت انحرافی و ورود در ریاضت مطلوب است نه خروج کلی از ریاضت. اجتماعی و جهانی بودن اسلام، ریاضت را از ابعاد فردی و کوتهبینانه به ابعاد اجتماعی و متعالی ارتقا میدهد؛ بنابراین گرچه از صدمات بدنی میکاهد، ضربات سهمگینتری بر بت نفس وارد میآورد. این نوشتار با استفاده از احتجاجات ائمۀ معصومین (ع) در مقابل برخی صوفیمنشان، سعی در ارائۀ شاخصهای ریاضت مطلوب از منظر دین دارد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اجتماع؛ حکومت؛ خانواده؛ رهبانیت؛ ریاضت؛ صوفیه و فقر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,544 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,500 |
||