خلیفه و امام | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 5، دوره 47، شماره 2، 1393، صفحه 231-246 اصل مقاله (283.85 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2017.241172.653806 | ||
| نویسندگان | ||
| عبدالواحد قادری1؛ محمد حسن بیگی* 2 | ||
| 1دانشآموختۀ دکتری تاریخ اسلام، دانشگاه تربیت مدرس | ||
| 2استادیار گروه تاریخ دانشگاه اراک | ||
| چکیده | ||
| درباره مفاهیم و واژگان دینی ـ سیاسیِ امام، خلیفه و سلطان، تعاریف گوناگونی از سوی علمای مذاهب کلامی و فقهی مختلف ارائه شده است. در صدر اسلام و سدههای میانۀ اسلامی، خلیفه و امام مفاهیمی دینی بودند و کارکردی عمدتاً سیاسی داشتند. این مفاهیم را مسلمانان پس از پیامبر-صلی الله علیه و آله و سلم- بر حاکمان سیاسی نیز اطلاق کردند. کوشش برای تعریف این مفاهیم و تعیین مصادیق آن، زمینه و موجب نزاعها و اختلافهای زیادی شد. این پژوهش میکوشد با رویکردی تاریخی ـ تحلیلی، به این پرسش پاسخ دهد که در فاصلۀ زمانی درگذشت پیامبر(ص) تا سقوط خلافت عباسی، در جامعۀ اسلامی، چه رابطۀ معناداری بین دو مفهوم خلیفه و امام وجود داشت و از نظر تاریخی، چه تغییراتی در گسترۀ معنایی و مفهومی این دو حاصل شد. فرضیۀ پژوهش آن است که این دو مفهوم در ابتدا، با توجه به زمینههای اجتماعی، معنایی یکسان داشتند و بهتدریج با ورود این واژهها به منازعات کلامی، سیاسی، و مذهبی، تغییراتی در معنا و مفهوم آنها ایجاد شد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امام؛ اهل سنت و جماعت؛ خلافت؛ خلیفه؛ شیعه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,531 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,243 |
||