سهم زبان اردو در همگرایی مسلمانان شبه قاره هند پیش از تجزیه | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 8، دوره 50، شماره 1، شهریور 1396، صفحه 141-156 اصل مقاله (298.16 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2018.262461.653916 | ||
| نویسنده | ||
| وفا یزدان منش* | ||
| گروه اردو، دانشکده زبان ها و ادبیات خارجی، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| تا چندین سده پس از ورود مسلمانان به شبه قاره هند، زبانهای عربی و فارسی بهترتیب زبان دینی و دیوانسالاری مسلمانان بودند. البته نفوذ و گسترش زبان فارسی در این سرزمین در دوره اسلامی، با هیچ زبان دیگری قابل مقایسه نیست. با اینحال این زبانها با زبانهای محلی و عمومی رایج در مناطق مختلف هند نیز در ارتباط بودند و میان آنها داد و ستد و وامگیری وجود داشت. برخی از زبانهای محلی عناصری از زبانهای فارسی و عربی و گاه ترکی از جمله رسمالخط عربی را پذیرفتند. نتیجه این تعاملات در کنار شرایط اجتماعی و سیاسی و زبانی دیگر، موجب پدیدار شدن زبانی تازه در هند شد که بعدها اردو نام گرفت. به موازات ضعف زبان فارسی در هند در قرن دوازدهم و سیزدهم بهویژه پس از قیام سراسری 1857، زبان اردو بهتدریج قدرت و قوت گرفت و به زبان دینی، مذهبی و علمی و اجتماعی مسلمانان و نماد مسلمانی تبدیل و زبان نخست بسیاری از ادیبان و فعالان دینی و سیاسی چون سرسید احمدخان، ظفرعلیخان، ابوالکلام آزاد، محمد علی جناح و اقبال لاهوری شد و در نهایت جایگزین زبان فارسی گردید. این مقاله، با مطالعه تاریخچه مختصر شکلگیری و رونق زبان اردو در مناطق مختلف هند، نقش این زبان را در اتحاد و همگرایی مسلمانان بهویژه از میانه قرن نوزدهم به بعد بررسی کرده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زبان اردو؛ شبه قاره هند؛ قیام 1857؛ مسلمانان هند | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 911 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 765 |
||