بهینهسازی مدل دراستیک و سینتکس در ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شبستر | ||
| مجله اکوهیدرولوژی | ||
| مقاله 7، دوره 6، شماره 1، بهار 1398، صفحه 77-88 اصل مقاله (1.03 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ije.2018.264421.940 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه کدخدایی ایلخچی1؛ اصغر اصغری مقدم* 2؛ رحیم برزگر3؛ مریم قرهخانی3 | ||
| 1دانشجوی کارشناسی ارشد هیدروژئولوژی، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز | ||
| 2استاد، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز | ||
| 3دانشجوی دکتری هیدروژئولوژی، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز | ||
| چکیده | ||
| دشت شبستر منطقۀ فعالی از نظر کشاورزی است و استفاده از منابع آب زیرزمینی در آن بهعلت کمبود آب سطحی اهمیت بسیار زیادی دارد. رشد روزافزون جمعیت و فعالیتهای صنعتی و کشاورزی و به تبع پسماندهای ناشی از آنها، احتمال آلودگی این آبخوان را افزایش میدهد. بنابراین، ارزیابی آسیبپذیری آبخوان این دشت برای توسعه، مدیریت و تصمیمهای کاربری اراضی، چگونگی پایش کیفی منابع آب زیرزمینی و جلوگیری از آلودگی این منابع، بسیار مفید است. در مطالعۀ حاضر بهمنظور ارزیابی آسیبپذیری آبخوان دشت شبستر از روش دراستیک و سینتکس استفاده شده است. با توجه به اینکه رتبهها و وزنهای مدلهای آسیبپذیری تا حدودی به نظر کارشناسی مربوط است، برای بهبود رتبهها در هر دو مدل دراستیک و سینتکس از روش ویلکوکسن و بهمنظور بهینهسازی وزنها، از روش آماری ساده و الگوریتم ژنتیک استفاده شد. در نهایت، مدلهای بهینهشدۀ ویلکوکسن-آماری- دراستیک-، ویلکوکسن-الگوریتم ژنتیک- دراستیک-، ویلکوکسن-آماری- سینتکس و ویلکوکسن- الگوریتم ژنتیک- سینتکس ساخته شد. در تمام مدلهای بهینهسازی ضریب تعیین بین غلظت نیترات و شاخص آسیبپذیری مربوط به آن نسبت به مدل اولیه افزایش یافت. ضریب تعیین بالاتر مدل سینتکس-ویلکوکسن-الگوریتم ژنتیک (46/0=) نسبت به دیگر مدلهای بهینهشده نشاندهندۀ کارایی بهتر آن در منطقۀ مطالعهشده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آسیبپذیری؛ بهینهسازی؛ دراستیک؛ سینتکس؛ شبستر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,235 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 787 |
||