تطبیق و نقد رویکرد فخر رازی و استیس به زبان دینی | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| مقاله 5، دوره 16، شماره 2، تابستان 1398، صفحه 257-278 اصل مقاله (370.81 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2019.268060.1005607 | ||
| نویسنده | ||
| معصومه سالاری راد* | ||
| استادیار گروه الهیات و معارف اسلامی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| مطالعۀ تطبیقی رویکرد فخر رازی و استیس به زبان دینی، حاکی از این بوده که در حیطۀ روششناسی، تأکید آنها بر روش عرفانی و شهود دینی است. در حوزۀ توجیه باورهای دینی، رویکرد مبناگرایانه به گزارههای دینی داشتهاند. استیس کل دین را برابر با عرفان و ورای عقل و نطق و متناقضنما دانسته است. در حالیکه فخر رازی تنها بخشی از دین را بیانناپذیر و زبان ناظر به آن را حقیقی پنداشته است. به همین نحو ایمان دینی و تلقی از وحی، از منظر آنها نیز تفاوت دارد. در حوزۀ نقد و ارزیابی اینگونه است که در دیدگاه استیس، علاوه بر تناقض درونی، دو عالم مادی و غیرمادی جدا و در عرض هم تصور شدهاند. رویکرد استیس دارای لوازمی چون ایمانگرایی، غیرشناختاری بودن زبان دینی، بینیازی انسان از وحی و ... است. اما فخر رازی روش ایمانگرایانه- عقلگرایانه به زبان دینی داشته و با تحلیل اسما و اوصاف الهی با دو رویکرد سلبی و ایجابی، انسان را نیازمند وحی دانسته است. از اینرو دیدگاه فخر رازی نسبت به استیس در حوزۀ زبان دینی، کاملتر محسوب میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ایمانگرایی؛ دین؛ زبان دینی؛ عرفان؛ عقلگرایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 774 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 544 |
||