تاثیر تمرینات یکپارچگی حسی–حرکتی با کمک والد مورد علاقه بر تعادل کودکان اوتیسم | ||
| رشد و یادگیری حرکتی ورزشی | ||
| مقاله 3، دوره 11، شماره 4، زمستان 1398، صفحه 413-428 اصل مقاله (280.04 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی Released under CC BY-NC 4.0 license I Open Access I | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jmlm.2020.263130.1399 | ||
| نویسندگان | ||
| راضیه شاکرمی1؛ احمد نیک روان* 2؛ فاطمه رضایی2 | ||
| 1کارشناس ارشد رفتار حرکتی، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| 2استادیا ر گروه رفتار حرکتی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران | ||
| چکیده | ||
| اختلالات فراگیر رشد که یکی از موارد بسیار شایع آن اوتیسم است شامل گروهی از اختلالات روانی هستند که مهارتهای تعامل اجتماعی و مهارتهای ارتباطی در آنها تخریب شده است. با توجه به بالا بودن هزینههای درمانی بیماری اوتیسم، بهکارگیری روشهای درمانی جایگزین و مناسب برای بیماران اوتیسم بهخصوص کودکان و ارتقای سطح کیفی زندگیشان از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر تمرینات یکپارچگی حسی-حرکتی با کمک والد مورد علاقه بر تعادل کودکان اوتیسم بود. بدین منظور 24 کودک اوتیسم در دامنه سنی 10-6 سال در این مطالعه شرکت کردند و به مدت 10 هفته تحت مداخله تمرینات یکپارچگی حسی-حرکتی قرار گرفتند. شرکتکنندگان در 2 مرحله پیشآزمون و پسآزمون از نظر مهارت تعادل براساس آزمون لکلک و آزمون پاشنهپنجه ارزیابی شدند. برای بررسی اختلاف بین گروهها در پیشآزمون از تحلیلواریانس یکطرفه و به منظور تجزیهوتحلیل اثرات پروتکل پژوهش، آزمون تحلیلواریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی شفه در سطح معناداری 0.05≥P بهکار گرفته شد. نتایج نشان داد که تمرینات یکپارچگی حسی–حرکتی به طور معناداری موجب بهبود مهارت تعادل ایستا و پویا شده است و رویکرد والد-محور با اثرات مثبتی از طریق دستکاری ویژگیهای روانشناختی مانند حس تعلق و همبستگی، انگیزش و اطمینان بالاتر دارای مزایای بهتری در بهبود تعادل پویا بوده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اوتیسم؛ تعادل؛ تمرین؛ یکپارچگی حسی–حرکتی؛ والد موردعلاقه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,242 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,315 |
||