شیوخ نقشبندی و سیاست در دوره تیموری (با تأکید بر عملکرد سیاسی عبیدالله احرار) | ||
| پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی | ||
| مقاله 6، دوره 52، شماره 1، شهریور 1398، صفحه 127-155 اصل مقاله (380.25 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jhic.2019.273239.653967 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد علی کاظم بیکی* 1؛ محسن معصومی2؛ علی آرامجو3؛ سیزدیکاوا ژیبک ساپاربیکوونا4 | ||
| 1دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 3دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 4استاد گروه آسیای مرکزی و قفقاز، دانشگاه دولتی مسکو، مسکو، روسیه | ||
| چکیده | ||
| طریقت نقشبندیه در بخارای سده هشتم هجری قمری، در بستر سنت صوفیانه خواجگان شکل گرفت و تاکنون همچنان به عنوان طریقتی زنده، فعال و جهانی به حیات خود ادامه داده است. بهرغم رویکرد غیرسیاسی شیوخ خواجگان، نقشبندیه در دوره تیموری پا به میدان سیاست گذاشت. پژوهش حاضر به چرایی و چگونگی ورود شیوخ نقشبندی به عرصه سیاست در دوره تیموری پرداخته است. بنابر یافتههای این پژوهش، ارتباط تنگاتنگ بهاءالدین نقشبند، پایهگذار این طریقت، با علمای دینیِ پرنفوذ در حوزه سیاست، پای شیوخ نقشبندی را به عرصه سیاست گشود. رقابت مدعیان قدرت پس از مرگ شاهرخ تیموری، زمینه فعالیت بیشتر طریقت رو به رشد نقشبندیه را فراهم کرد، زیرا پیشوای وقت آنان، خواجه عبیدالله احرار، خود شیخی ملاک و پر نفوذ در میان تیموریان بود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بهاءالدین نقشبند؛ تیموریان؛ خواجگان نقشبندیه؛ عبیدالله احرار؛ ماوراءالنهر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,585 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 782 |
||