پتانسیل سنجی تولید انرژی زیستی حاصل از محصول ذرت با رویکرد ردپای آب | ||
| مجله اکوهیدرولوژی | ||
| مقاله 10، دوره 7، شماره 1، بهار 1399، صفحه 121-129 اصل مقاله (1009.79 K) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ije.2020.293955.1251 | ||
| نویسندگان | ||
| علی محمدی* 1؛ حسین یوسفی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آب – منابع آب، پردیس ابوریحان، دانشگاه تهران | ||
| 2دانشیار، گروه انرژی های نو و محیط زیست، دانشکدۀ علوم و فنون نوین، دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| ترویج تأمین انرژی از زیستتوده برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای، سبب تمرکز بر تولید محصولات مهم از منظر انرژی و در نهایت، افزایش مصرف آب شده است. از اینرو، در پژوهش حاضر برای بررسی پیوند آب و انرژی زیستی، از شاخصی با عنوان «رد پای آب» استفاده شد. به این منظور، اطلاعات مرتبط با محصول ذرت دانهای در دشتهای استان خوزستان جمعآوری شد. براساس محاسبات انجامشده مشخص شد که رد پای آب محصول ذرت در سطح استان، میانگینی برابر با (m3/ton) 6/3355 دارد و رد پای آب زیستتودۀ آن نیز برابر با (m3/ton) 9/214 است. همچنین، بررسی رد پای آب انرژی زیستتودۀ ذرت نشان داد بیشترین و کمترین رد پای آب هر واحد از انرژی بهترتیب در دشت بهبهان (m3/GJ) 1/27 و در دشت عباسآباد (m3/GJ) 10 وجود دارد. بر این اساس، استان خوزستان با میانگین رد پای آب (m3/GJ) 13، وضعیت بهتری از منظر رد پای آب زیستتودۀ ذرت نسبت به کشورهایی نظیر زیمباوه، برزیل و آمریکا بهترتیب با رد پای آب برابر با 200، 39 و 18 (m3/GJ) دارد. با تهیۀ نقشۀ پتانسیل تولید انرژی زیستتوده با رویکرد رد پای آب نیز مشخص شد که دشتهای جنوب شرقی استان (بهویژه بهبهان، امیدیه، هندیجان)، به دلیل آنکه رد پای آب انرژی زیستتودۀ آنها بین 12 تا 1/27 (m3/GJ) است، اولویت کمی برای تولید زیستتوده دارند و در مقابل، دشتهای شمالی و شرقی (بهویژه عباسآباد، اندیمشک، صیدون و قلعه تل) با رد پای آب انرژی زیستی 10 تا 9/10 (m3/GJ)، اولویت زیادی برای استفاده از زیستتودۀ ذرت برای تولید انرژی دارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| خوزستان؛ ذرت؛ زیستتوده؛ گازهای گلخانهای | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 757 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 605 |
||