تأثیر مکتب نگارگری ترکمانان شیراز بر نگاره های نسخه نعمت نامه در هند (با رویکرد سپهر نشانه ای لوتمان) | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای تجسمی | ||
| مقاله 9، دوره 25، شماره 1، بهار 1399، صفحه 99-108 اصل مقاله (1.29 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfava.2018.256558.665921 | ||
| نویسندگان | ||
| فتانه محمودی* 1؛ سعید اخوانی2؛ هامون مهدوی3 | ||
| 1عضو هیئت علمی دانشکده هنر و معماری دانشگاه مازندران | ||
| 2دانشگاه مازندران | ||
| 3مازندران | ||
| چکیده | ||
| از دیـرباز دو تمدن بزرگ ایران و هند بارها در طول تاریخ، سنتهای فرهنگی خود را باهم به اشـتراک گـذاشتهاند. نگارگری یکی از مقولههای هنری است که در این بین دستخوش تغییرات و امتزاج در ساختار و محتوای فرهنگی شده است. این مقاله، ضمن بررسی نسخه نعمتنامه، کتاب دستور آشپزی در هند که توسط نگارگران ایرانی مصور شده است، به تأثیرات ویژگیهای هنر نگارگری مکتب ترکمانان شیراز بر این نسخه میپردازد. مسئلهای که در این پژوهش مطرح میشود این است که: چگونه میتوان تأثیر نظام نشانهای نگارگری مکتب ترکمانان شیراز بر نگارههای نسخه نعمتنامه در هند را با رویکرد سپهر نشانهای مورد خوانش قرار داد؟ هدف مقالهی حاضر این است تا مسئلهی تأثیر نگارگری دورهی تیموری در تقابل با نگارگری هند موردبررسی قرار گیرد. روش تحقیق توصیفی- تحلیلی با رویکرد نشانهشناسی فرهنگی لوتمان بوده و با استفاده از تطبیق همزمانی ویژگیهای نگارههای نعمتنامه و مکتب ترکمانان شیراز، به نشانههای تأثیرات ایران بر نگارگری هند اشاره کرده است. نتیجه پژوهش حاکی از آن است که نسخه نعمتنامه باقیمانده از دوره سلطان غیاثالدین، بیانگر حضور نقاشان و نگارگران ایرانی مکتب شیراز در دربار شاه ماندو است. تأثیرات ویژگیهای نگارگری ترکمانان و انواع سبک آشپزی ایرانی در تصویرگری نعمتنامه حضوری پررنگ دارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| واژگان کلیدی: نگارگری مکتب شیراز؛ نعمت نامه؛ نگارگری هند؛ سپهر نشانهای | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,921 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,508 |
||