تحلیل حقوقی جلب ثالث بهعنوان تنها دعوای پیرو | ||
| مطالعات حقوق خصوصی | ||
| مقاله 10، دوره 50، شماره 2، تابستان 1399، صفحه 339-358 اصل مقاله (244.29 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jlq.2020.281701.1007217 | ||
| نویسنده | ||
| احد قلی زاده منقوطای* | ||
| دانشیار گروه حقوق دانشکدۀ علوم اداری و اقتصادی دانشگاه اصفهان | ||
| چکیده | ||
| اگرچه تأسیس حقوقی جلب ثالث حدود یکصد سال است که وارد آیین دادرسی مدنی ایران شده، کمتر به نکات آن پرداخته شده است. با اینکه نوعی وابستگی میان دعوای اصلی با دعوای طاری در همۀ موارد دعاوی طاری دیده میشود، ولی این وابستگی در سه دعوای ورود ثالث، جلب ثالث و دعوای متقابل شدیدتر است و میتوان گفت به دلایلی که گفته میشود، این وابستگی در جلب ثالث در حد کمال است. بهعبارت بهتر دعوای جلب ثالث یک دعوای پیرو است. این پیروی نهتنها در تعداد دادخواست لازم برای جلب ثالث، بلکه در صلاحیت دادگاه، در مهلت تقدیم درخواست و دادخواست، در طرح ایرادات و دعاوی، در رسیدگی توأم در هر مرحلهای از رسیدگی، در واخواهی، در تجدیدنظرخواهی و حتی در فرجامخواهی لاجرم رعایت میشود، بهنحوی که رسیدگی مستقل به دعوایی که واقعاً جلب ثالث باشد، در هر مرحلهای از رسیدگی غیرممکن خواهد بود. از این موارد نتایج جدیدی نیز در مورد امکان طرح ایرادات توسط مجلوب ثالث خوانده اصلی راجع به دعوای اصلی، امکان نسبی درخواست تأمین خواسته و دستور موقت از او توسط خواهان دعوای اصلی و نیاز به موافقت شخص اخیر برای استرداد دعوای جلب ثالث، عدم صدور لزوماً فقط یک رأی برای دعوای اصلی و دعوای جلب ثالث، و اصولاً لزوم رسیدگی توأم در همة مراحل به آن و همة دعاوی طاری گرفته میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تجدیدنظرخواهی جلب ثالث؛ دعوای پیرو؛ دفاع؛ فرجامخواهی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 3,718 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 2,151 |
||