اعمال قرنطینه برای کنترل بیماریهای واگیردار با نگاهی به نظام حقوقی ایران | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 51، شماره 1، بهار 1400، صفحه 171-190 اصل مقاله (531.09 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2020.299978.2370 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا عامری* 1؛ سید احمد حبیب نژاد2 | ||
| 1استادیار، گروه حقوق، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه بجنورد، بجنورد، ایران | ||
| 2استادیار، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه تهران، پردیس فارابی، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| استفاده از قرنطینه برای کنترل بیماریهای همهگیر همیشه بحثبرانگیز بوده است، زیرا چنین راهکاری چالشهای سیاسی، اخلاقی، اقتصادی و حقوقی را مطرح میکند و مستلزم توازن دقیق بین منافع عمومی و حقوق فردی و بحث در خصوص گستره و مبانی دخالت دولت در حوزۀ بهداشت عمومی است. تعیین سنجههای دقیق بهمنظور کاربست این روش ضروری است. نظامهای حقوقی کشورها در چارچوب قوانین اساسی و قوانین و مقررات عادی زمینۀ اعمال قرنطینه برای مقابله با شیوع بیماریهای واگیردار را فراهم ساخته است. در ایران هرچند قانونی خاص برای موضوع قرنطینه نداریم، ولی میتوان از اصل 79 قانون اساسی برای مشروعیتسازی آن استفاده کرد. همچنین با توجه به ظهور بیماریهای نوپدید وضع قانونی معین در این زمینه لازم مینماید؛ قانونی جامع که متضمن موارد اعمال قرنطینه، نحوۀ اجرای آن، مقامات مسئول، حدود و ثغور، ضمانت نقض و نحوۀ جبران آثار حاصل از آن باشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بیماری واگیردار؛ حقوق و آزادیها؛ سلامت عمومی؛ قرنطینه؛ وضعیت اضطراری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,514 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 991 |
||