پیامدهای رویکردهای اثباتگرایانه برای مطالعات اسلامی در محیط آکادمیک ایران | ||
| مجله ادیان و عرفان | ||
| دوره 53، شماره 2، اسفند 1399، صفحه 420-401 اصل مقاله (269.43 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrm.2021.309639.630110 | ||
| نویسندگان | ||
| سیدمحمدهادی گرامی* 1؛ فاطمه طیبی فرد2 | ||
| 1استادیار پژوهشکدۀ مطالعات قرآنی، پژوهشگاه علومانسانی و مطالعات فرهنگی | ||
| 2دانشآموختۀ کارشناسیارشد ادیان و عرفان دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| اثباتگرایی ـ البته نه دقیقاً در معنای همان پوزیتیویسم عصر روشنگری و مدرنیته ـ رویکرد غالب در مطالعات اسلامیِ آکادمیک ایران است. رویکرد اثباتگرایانه در مطالعات اسلامی ایران با پوزیتیویسم منطقی و فلسفۀ تحلیلی قرابت دارد. البته این شباهت شباهتهای کلی است که مراد از آن، تشابه نحوۀ دستیابی به معرفت از طریق اثبات است و درعینِحال، تفاوتهایی نیز در این میان وجود دارند که نباید نادیده گرفته شود. غلبۀ اثباتگرایی بر مطالعات اسلامی در ایران سبب شده است تا ظرفیتهایی که میتوانند براساس رویکردهای تفسیری - تفهمی و تاریخیِ برخاسته از سنت قارهای فعال شوند، مغفول بمانند؛ ظرفیتهایی مانند منظرگرایی، مطالعه در سطح فرهنگی - اجتماعی و کارکردهای دینی، ارجنهادن تفاوتها و اهمیتدادن به خلاقیت، توجه به دانشهای مبتنی بر نتایج ظنی نظیر تاریخ، مردمشناسی و ... ازجمله این موارد هستند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پارادایم؛ اثباتگرایی؛ مطالعات اسلامی؛ فلسفۀ تحلیلی؛ فلسفۀ قارهای | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 986 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 767 |
||