ارزیابی پایداری مکانی آبخوان ورامین در سه بعد کمی، کیفی و محیط زیستی | ||
| مدیریت آب و آبیاری | ||
| مقاله 9، دوره 11، شماره 2، تابستان 1400، صفحه 189-206 اصل مقاله (1.25 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwim.2021.323848.872 | ||
| نویسندگان | ||
| سعیده سامانی* ؛ حمید کاردان مقدم | ||
| استادیار پژوهشی، پژوهشکده مطالعات و تحقیقات منابع آب، مؤسسه تحقیقات آب، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| به منظور حفظ و بقای منابع آب زیرزمینی، ارزیابی پایداری آبخوانها در برابر وقایع و تنشهای مختلف اعم از انسانی و اقلیمی ضروری است. بدین منظور در این مقاله با استفاده از شاخصهای پایداری منابع آب زیرزمینی در سه بعد کمی، کیفی و محیط زیستی ارزیابی پایداری مکانی در آبخوان ورامین مورد سنجش قرار گرفته است. این شاخصها شامل شاخص تغییر در ذخیره آب زیرزمینی (شاخص هیدروژئولوژی کمی)، شاخص تغییر در کیفیت آب زیرزمینی و شاخص مشکلات کیفیت آب زیرزمینی (شاخصهای هیدروژئولوژی کیفی)، شاخص آسیبپذیری آبهای زیرزمینی و شاخص خشکسالی آب زیرزمینی (شاخصهای محیط زیستی) هستند. پس از ارزیابی هر شاخص، پایداری کلی آبخوان با تلفیق شاخصها با دو روش تحلیل سلسله مراتبی (AHP) و آنتروپی انجام گرفته است. براین اساس نتایج نهایی ارزیابی پایداری آبخوان در دشت ورامین نشان میدهد که بخش شرقی آبخوان پایداری بالاتری نسبت به بخش غربی آبخوان دارد. پایداری پایین آبخوان در بخشهای غربی بین عدد صفر تا 25 نمایانگر نیاز شدید پیادهسازی طرحهای مدیریت احیای آبخوان است. وضعیت هیدروژئولوژیکی و هیدروژئوشیمی آبخوان نتایج به دست آمده از وضعیت پایداری آبخوان را تأیید مینماید. از لحاظ هیدروژئولوژیکی بخش شمالی و شرقی آبخوان ضخامت زیاد و قابلیت انتقال بالایی وجود دارد در حالی که در غرب دشت ضخامت به شدت کاهش پیدا میکند و آبرفتها نیز دانهریز با قابلیت انتقال پایین هستند. همچنین حضور رودخانه شور در بخش غربی آبخوان که مسیر عبور فاضلاب است باعث کاهش پایداری کیفی و افزایش آسیبپذیری آبخوان در بخش غربی آبخوان شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| احیای آبخوان؛ آنتروپی شانون؛ تحلیل سلسله مراتبی؛ شاخص های پایداری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 936 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 683 |
||