ارزیابی زیستپذیری مبتنی بر متغیرهای حس تعلق به مکان (مطالعۀ موردی منطقۀ ۱ کلانشهر تهران) | ||
| پژوهشهای جغرافیای برنامهریزی شهری | ||
| مقاله 5، دوره 9، شماره 2، تابستان 1400، صفحه 361-385 اصل مقاله (1.47 M) | ||
| نوع مقاله: پژوهشی - کاربردی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jurbangeo.2021.312004.1385 | ||
| نویسندگان | ||
| سارا میرزاحسین1؛ ملیحه احمدی* 2؛ کیانوش ذاکرحقیقی3 | ||
| 1دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران | ||
| 2استادیار گروه شهرسازی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران | ||
| 3دانشیار گروه شهرسازی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران | ||
| چکیده | ||
| در چند دهۀ گذشته، رشد فناوری و اجرای مبانی مدرنیته در ساخت شهرها موجب روند کاهشی در زیستپذیری شهرها شده است که به اثراتی نامطلوب در فضاهای شهری منجر شده است. یکی از برجستهترین این اثرات که میتوان از آن بهعنوان آسیب شهری نام برد، افول ارزشهای مرتبط با حس تعلق به مکان در شکلگیری این فضاها است. این امر در کلانشهرها جلوۀ بیشتری دارد که طبیعتاً رشد فناوری در آنها سرعت بیشتری داشته است. این پژوهش با هدف تخمین زیستپذیری، با درنظرگرفتن عوامل مرتبط با متغیر حس تعلق به مکان در منطقۀ ۱ شهر تهران انجام شده است. در این خصوص، یک مدل تخمینگر جدید با ترکیب سیستم استنتاج فازی تطبیق یافته و ژنتیک الگوریتم تهیه شده است. برای این منظور، متغیرهای مبتنی بر حس تعلق به مکان شامل کالبد، معنا، فعالیت، سرمایۀ اجتماعی، حس مکان و کیفیت زندگی بهعنوان متغیرهای تخمینگر استفاده شده است. نتایج نشان داد مدل سیستم استنتاج فازی تطبیقیافتۀ ژنتیک شامل همۀ متغیرهای ورودی (926/0=R)، بهترین مدل تخمینگر زیستپذیری است. همچنین شاخص سرمایۀ اجتماعی تأثیر بسیار کمی در زیستپذیری دارد. اهمیت شاخص کیفیت زندگی ذهنی بهطور معنادارتری از سایر شاخصها بیشتر است و میتواند بیشتر از سایر عوامل به بهبود زیستپذیری مناطق منجر شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حس تعلق به مکان؛ زیستپذیری؛ سیستم استنتاج فازی؛ منطقۀ یک شهر تهران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,163 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 785 |
||