مقایسة تأثیر هشت هفته تمرین تداومی و تناوبی بر شاخصهای سرمی محور هورمون رشد/فاکتور رشد شبهانسولین-1 و عملکرد هوازی مردان جوان فعال | ||
| نشریه علوم زیستی ورزشی | ||
| مقاله 7، دوره 14، شماره 1، بهار 1401، صفحه 101-118 اصل مقاله (371.41 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsb.2022.335599.1500 | ||
| نویسندگان | ||
| بهزاد آزادی1؛ لطفعلی بلبلی* 2؛ مصطفی خانی3؛ معرفت سیاه کوهیان4؛ آمنه پوررحیم5 | ||
| 1دانشجوی دکتری،گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران | ||
| 2دانشیار،گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران | ||
| 3استادیارگروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران | ||
| 4استاد،گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدة علوم تربیتی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران | ||
| 5استادیار، گروه تربیت بدنی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران | ||
| چکیده | ||
| تحقیق حاضر به بررسی تأثیر 8 هفته تمرین تداومی و تناوبی شدید بر شاخصهای سرمی محور GH/IGF-1 و عملکرد مردان جوان فعال میپردازد. در این مطالعه نیمهتجربی، 20 مرد جوان (18-25 ساله) انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه همگن تمرین تداومی (10= n) و HIIT (10= n) جایگزین شدند و در یک دورة تمرینی هشتهفتهای شرکت کردند. فعالیت اصلی گروه تمرین تداومی شامل 30 تا 50 دقیقه دویدن تداومی با شدت 50-70 درصد ضربان قلب ذخیره (HRR) بود. تمرینات گروه HIIT سه دوره با چهار تکرار و 15-30 ثانیه دویدن با شدت 85-95 درصد HRR در هر تکرار بود. خونگیری از تمام آزمودنیها در سه مرحلة پیشآزمون، بلافاصله پس از جلسة اول و 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین انجام گرفت. بررسیها نشان داد که پس از یک جلسه تمرین تداومی یا HIIT مقدار IGF-1 تام بهطور معناداری در هر دو گروه کاهش یافته (0001/0=P، ، 63/21=2،36F)، درحالیکه غلظت سرمی GH بهطور معناداری در هر دو گروه افزایش یافته است (04/0=P). افزونبر این پس از 8 هفته، هیچیک از شیوههای تمرینی تغییری در غلظت IGF-1 تام ایجاد نکرد (78/0=P)؛ اما غلظت GH در هر دو گروه افزایش یافت (001/0=P). همچنین غلظت IGF-1 آزاد پس از 1 جلسه و 8 هفته تمرین در هر دو گروه بهصورت معناداری افزایش یافت (001/0=P). در مقابل، ALS در آزمون مرحلة سوم در هر دو گروه کاهش معناداری داشته است (001/0=P) و مقادیر IGFBP3 در هیچیک از دو گروه تغییر نکرد (64/0=P). همچنین افزایش VO2max در هر دو گروه معنادار بود (001/0=P)، ولی این افزایش در گروه HIIT بیشتر بود (032/0=P، 49/5=1،17F). نتیجهگیری: بهنظر میرسد استفاده از هر دو شیوة تمرینی تداومی و تناوبی میتواند سازگاریهای مثبتی در راستای بهبود استقامت قلبی-عروقی و تندرستی فرد ایجاد کند، ولی با در نظر گرفتن مواردی مثل افزایش IGF-1 آزاد و VO2max، تمرینHIIT روش مناسبتری است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آمادگی هوازی؛ عامل رشد شبهانسولینی-1؛ مردان جوان؛ هورمون رشد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,470 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 736 |
||