توسعه مدل برنامهریزی چندهدفه فازی در مدیریت آب کشاورزی نواحی خارج از شبکه آبیاری و زهکشی سفیدرود با تعیین بارش موثر | ||
| تحقیقات آب و خاک ایران | ||
| دوره 53، شماره 8، آبان 1401، صفحه 1901-1920 اصل مقاله (1.96 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/ijswr.2022.346546.669331 | ||
| نویسندگان | ||
| یاسمن آورند1؛ سمیه جنت رستمی* 2؛ افشین اشرف زاده1؛ نادر پیرمرادیان3 | ||
| 1گروه مهندسی آب، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران | ||
| 2گروه مهندسی آب، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه گیلان، رشت، گیلان. | ||
| 3گروه مهندسی آب، دانشکده علوم کشاورزی، دانشگاه ایران، رشت، ایران | ||
| چکیده | ||
| در این مطالعه مدل برنامهریزی چندهدفه فازی برای تخصیص بهینه آب آبیاری و کاربری زمین تحت عدم قطعیت چندگانه پیشنهاد شد. در مدل توسعه یافته در این مطالعه، تاثیر میزان بارندگی موثر در تعیین نیاز آبیاری محصولات تحت کشت و همچنین محدودیت منابع آب سطحی و زیرزمینی در محدوده مطالعاتی تالش، خارج از شبکه آبیاری و زهکشی سفیدرود، در نظر گرفته شد. محدوده مطالعاتی تالش به سه ناحیه آبیاری آستارا، تالش و رضوانشهر تقسیم شد. نتایج مدل بهینه در α-cutهای مختلف (صفر، 2/0، 4/0، 6/0، 8/0 و 1) مورد بررسی قرار گرفت. مقادیر تخصیصیافته آب سطحی و زیرزمینی نشان داد که بیشترین مقادیر کمبودها در ماههای خرداد و تیر و در ناحیه تالش به وقوع میپیوندد، به طوری که در حد بالا و پایین α-cut=0.8 به ترتیب 7/1 و 7/2 برابر ناحیه آستارا و 2/1 و 8/1 برابر ناحیه رضوانشهر است. همچنین، نسبت مصرف آب زیرزمینی در سه ناحیه آستارا، تالش و رضوانشهر به ترتیب 4/13، 1/58 و 5/28 درصد در حالت بهینه است و در اکثر ماههای خشک سال 100 درصد آب زیرزمینی مجاز مصرف میشود که با توجه به عدم دسترسی بسیاری از کشاورزان منطقه به منابع آب سطحی باید به دنبال روشهایی برای دسترسی بیشتر کشاورزان به آب سطحی بود. بنابراین نتایج این مطالعه میتواند هشداری برای مسئولان و برنامهریزان منطقه باشد که در برنامهریزیهای آینده برای انتخاب بهترین تصمیم در مورد استفاده از نوع منبع آب آبیاری این مسئله را در نظر بگیرند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بهینهسازی؛ آب سطحی؛ آب زیرزمینی؛ نیاز آبیاری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 741 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 482 |
||