نظر ابداعی علامه طباطبایی در باب قضا و قدر | ||
| مجله علمی " فلسفه دین " | ||
| دوره 21، شماره 4، زمستان 1403، صفحه 301-315 اصل مقاله (429.02 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jpht.2025.384817.1006083 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا اکبریان1؛ نیره کاظمی* 2 | ||
| 1گروه فلسفه، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| 2گروه فلسفه، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| قضا و قدر یکی از موضوعات مهم عقلی و فلسفی است که هرچند ریشه در باورهای دینی دارد، میتواند بسیاری از مسائل مهم مربوط به زندگی انسان را تحت الشعاع قرار دهد. با توجه به اهمیت این موضوع، فلاسفة اسلامی سعی در تبیین قضا و قدر داشتهاند. پر واضح است که این تحلیل را بر اساس مبانی فلسفی خود انجام دادهاند. بیشتر فلاسفه با قبول علم عنایی و علم منشأ فعل برای خداوند قضا و قدر را در ارتباط با علم الهی مطرح کردهاند. علامه طباطبایی در یک رویکرد متفاوت با طرح دو عالم امر و خلق و ویژگیهای مربوط به این دو عالم قضا را در هر دو عالم جاری و قدر الهی را مربوط به عالم خلق دانسته است. ایشان با رد علم عنایی، رد فاعلیت بالجبر، و تبیین ارتباط خاص خداوند با مخلوقات توانست متفاوت از فلاسفة گذشته علم و فاعلیت مستقیم خداوند به جزئیات را ثابت کند و بنابراین قضا و قدر عینی را در ارتباط با فاعلیت خداوند به نحو متفاوتی ثابت کرد. بنابراین هر فعلی از نظر وجود و ثبوت و در عالم حقایق و نظام تکوین فعل خداوند و قضای الهی است و از نظر انتساب به فاعل و در نظام اعتباریات و تشریع فعل انسان و قدر الهی است. در این پژوهش ضمن بیان مبانی علامه طباطبایی روشن میشود که نوآوری ایشان در بیان قضا و قدر چیست و این نوآوری میتواند بحثهای مرتبط با قضا و قدر را به نحو مطلوبی تبیین کند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| عالم امر و عالم خلق؛ علامه طباطبایی؛ فاعلیت الهی؛ قضا و قدر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 646 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 316 |
||