منابع مختلف منگنز در تغذیه مرغهای تخمگذار | ||
| علمی- ترویجی (حرفهای) دامِستیک | ||
| دوره 24، شماره 1 - شماره پیاپی 28، بهار 1403، صفحه 6-13 اصل مقاله (1.36 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی- ترویجی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/domesticsj.2024.363859.1130 | ||
| نویسنده | ||
| سیدمحمدعلی میرحسینی* | ||
| دانشجوی دکتری تخصصی تغذیه طیور، گروه مهندسی علوم دامی، دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه، ارومیه، آذربایجان غربی، ایران | ||
| چکیده | ||
| اهمیت مکملهای مواد معدنی کممصرف در خوراک دام با اشکال مختلف آلی و غیرآلی که به صورت تجاری در دسترس هستند، قابل انکار نیست. با پیشرفت تکنیکهای تحقیقاتی و دادههای بهدستآمده از مطالعات in-vitro و in-vivo در سالهای اخیر، تفاوتهای بین مواد معدنی غیرآلی و آلی آشکارتر شده است. این بررسی تأثیر منگنز از دیدگاههای زیست محیطی و تغذیهای، همراه با زیست فراهمی اشکال مختلف منگنز در مرغهای تخمگذار را مورد بحث قرار میدهد. منگنز یک عنصر مورد نیاز در تغذیه است که عمدتاً در سیستمهای آنزیمی مؤثر در متابولیسم لیپیدها و کربوهیدراتها عمل میکند. در مرغهای تخمگذار، منگنز نقش مهمی در رشد، رشد استخوان، پیشگیری از پروسیس، کیفیت مطلوب پوسته تخم مرغ و حفظ عملکرد دارد. کمبود منگنز باعث کاهش تولید و کیفیت پوسته تخم مرغ میشود. شورای ملی تحقیقات (NRC) (1994) برای مرغهای تخمگذار و جوجههای گوشتی به ترتیب 20 و 60 میلیگرم منگنز در هر کیلوگرم خوراک را توصیه میکند. امّا در جیرههای عملی طیور، نیاز به منگنز بیشتر از این مقادیر در نظر گرفته میشود. به طور سنتی منگنز به شکل سولفات به عنوان منبع استاندارد در تغذیۀ طیور استفاده میشد، امّا اخیراً منابع آلی منگنز نیز مورد استفاده قرار میگیرد. به نظر میرسد که نیاز به منگنز جیره در مرغهای تخمگذار 90 میلیگرم در هر کیلوگرم خوراک است و زیست فراهمی سولفات منگنز بیشتر از سایر منابع معدنی منگنز اما کمتر از منابع آلی آن است. مطالعات بیشتری برای تعیین نیاز بهینه منگنز در اشکال مختلف برای مرغهای تخمگذار باید انجام شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زیست فراهمی؛ کیفیت پوسته تخممرغ؛ مرغ تخمگذار؛ منگنز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 420 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 179 |
||