پیوندهای مفید
اخبار و اعلانات
آمار
| تعداد نشریات | 127 |
| تعداد شمارهها | 7,197 |
| تعداد مقالات | 77,247 |
| تعداد مشاهده مقاله | 157,529,969 |
| تعداد دریافت فایل اصل مقاله | 118,609,155 |
چیزگونگی در تئاتر کانتور: از ابژههای صحنهای تا حقیقت پدیدارشناسانه | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از تاریخ 03 اردیبهشت 1404 اصل مقاله (1.26 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2025.392745.616052 | ||
| نویسندگان | ||
| سپیده نورایی* 1؛ مرضیه پیراوی ونک2؛ حمید صادقیان3؛ حمید رضا شعیری4 | ||
| 1دانشجوی دکتری، دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی ، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. | ||
| 2استاد، دانشکده پژوهشهای عالی هنر و کارآفرینی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. | ||
| 3استادیار دانشکده هنرهای تجسمی، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران. | ||
| 4استاد، گروه زبان فرانسه، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| تئاتر تادئوش کانتور، با استفاده منحصربهفرد از اشیا و ابژههای صحنهای، بستری مناسب برای تحلیل مفهوم چیزگونگی در نگاه پدیدارشناسانه فراهم میکند. کانتور اشیا را نهتنها بهعنوان ابزارهای صحنهای، بلکه بهمثابه عناصر زنده و معناساز به کار میگیرد، عناصری که از وضعیت صرفا ابزاری فراتر رفته و به حاملان خاطره، هویت و تاریخ بدل میشوند. این پژوهش با تکیه بر رویکرد مارتین هایدگر به «چیز»، جایگاه و تحول ابژههای صحنهای در پنج نمایش شاخص کانتور را مورد مطالعه قرار میدهد. هایدگر در نظریه خود، میان «ابژه» بهمثابه شی خنثی و «چیز» بهمثابه حقیقت پدیدارشناسانه تمایز قائل میشود. این پژوهش با مطالعهی نمونههای مشخص از تئاتر کانتور، میپرسد که اشیا چگونه از وضعیت ابزاری خود فراتر میروند و به حقیقتی پدیدارشناسانه تبدیل میشوند؟ ابژههایی مانند مانکنها، نیمکتهای چوبی، چمدانهای کهنه، قابهای خالی و تابوتها، نهتنها بازنمایانده گذشتهاند، بلکه در فرایند اجرا، به چیزهایی با حضور و جوهر متغیر بدل میشوند. نتایج این پژوهش نشان میدهد که تئاتر کانتور، در امتداد اندیشه هایدگر، عرصهای برای گذار از ابژههای صحنهای به چیزهایی با بار معنایی و وجودی فراهم میآورد. این گذار، فرایندی است که در آن اشیا از وضعیت ایستای خود فراتر رفته و در همنشینی با بدن، تاریخ و زمان، به حاملان حقیقت پدیدارشناسانه تبدیل میشوند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| چیزگونگی؛ تئاتر تادئوش کانتور؛ پدیدارشناسی هایدگر؛ ابژههای صحنهای؛ آشکارگی حقیقت | ||
| عنوان مقاله [English] | ||
| "The Explication of Thingness in the Art of Tadeusz Kantor" | ||
| نویسندگان [English] | ||
| Sepide Nooraee1؛ Marziyeh Piravi Vanak2؛ Hamid Sadeghian3؛ Hamid Reza Shairi4 | ||
| 1Ph. D. Student, Faculty of Research Excellence in Art and Entrepreneurship, Art University of Isfahan, Isfahan. | ||
| 2Professor, Faculty of Research Excellence in Art and Entrepreneurship, University of Isfahan, Isfahan, Iran. | ||
| 3Assistant professor, visual and fine art, Art University of Isfahan, Iran. | ||
| 4Professor, Department of French Language Teaching, Faculty of Humanities, Tarbiat Modares University, | ||
| چکیده [English] | ||
| Objective This research explores the concept of "Thingness" in Tadeusz Kantor's theater through the lens of Martin Heidegger’s phenomenology. The primary objective is to analyze how objects in Kantor’s performances transform from mere stage props to "things" imbued with semantic and existential significance. By doing so, the study seeks to elucidate how these objects transcend their instrumental status and evolve into carriers of memory, identity, and phenomenological truth. Kantor's approach to objects challenges traditional theatrical conventions, offering a unique perspective on the ontology of objects in performance.This research highlights the pivotal role of objects in reshaping theatrical space. Research Method This study adopts a qualitative and phenomenological research approach, utilizing Heidegger’s hermeneutical phenomenology as the primary method of data analysis. Data collection is based on two main sources: (1) an in-depth analysis of five key performances by Tadeusz Kantor—"The Dead Class," "Wielopole Wielopole," "Let the Artists Die," "I Shall Never Return," and "Today Is My Birthday"—with a focus on the role of objects in these productions, and (2) a meticulous examination of recorded films of these performances to assess the transformation of objects during live enactment. The analysis identifies moments where objects shift from static props to dynamic "things," exploring their interaction with the body, memory, and space. By employing phenomenological reduction, the study aims to strip away preconceived notions of theatrical objects and uncover their essential role in Kantor’s artistic vision. Findings The findings indicate that in Kantor’s theater, objects are not merely inanimate stage elements but integral components of the performance’s ontological and aesthetic fabric. These objects—such as mannequins, benches, suitcases, empty frames, and coffins—transcend their material existence and assume deeper meaning through their interaction with performers and spatial arrangements. In "The Dead Class," for instance, the mannequins serve as both remnants of the past and manifestations of an enduring presence, complicating the boundary between absence and presence, life and death. Similarly, in "Wielopole Wielopole," everyday objects such as suitcases and wooden benches transform into repositories of memory, evoking personal and collective histories. These objects function as what Heidegger describes as "things"—entities that gather and disclose a reality beyond their physical form. Conclusion Tadeusz Kantor’s theater establishes a transformative space where objects transition into "things" laden with existential weight. This transition is a dynamic process in which material objects, through their entanglement with the body, memory, and history, transcend their static state and become carriers of phenomenological truth. Kantor’s artistic philosophy redefines the conventional role of stage objects, demonstrating their potential to mediate between past and present, materiality and memory, presence and absence. His work underscores the fundamental interplay between objects and human experience, offering new insights into the ontology of performance. The study concludes by suggesting that future research explore the broader implications of object-oriented ontology in contemporary theater, comparing Kantor’s vision with other avant-garde theatrical approaches that engage with the concept of "thingness." Such inquiries could further illuminate the evolving role of objects in performance and deepen our understanding of the phenomenological dimensions of theatrical space. | ||
| کلیدواژهها [English] | ||
| Thingness, Tadeusz Kantor', s theater, Heidegger', s phenomenology, stage objects, revelation of truth | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 462 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 254 |
||
سامانه مدیریت نشریات علمی. قدرت گرفته از سیناوب