تحلیل و ارزیابی نقش و کارکرد قاعدۀ لطف در روش کلامی تفاسیر عدلیه در قرن ششم | ||
| پژوهش های قرآن و حدیث | ||
| دوره 57، شماره 2، اسفند 1403، صفحه 481-500 اصل مقاله (600.29 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jqst.2025.387206.670413 | ||
| نویسندگان | ||
| سید محمد تقی موسوی کراماتی* 1؛ سید محمد باقر موسوی کراماتی2 | ||
| 1استادیار، گروه آموزش الهیات، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکترا، فلسفه اسلامی، دانشگاه باقرالعلوم، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| قاعده لطف از قواعد مهم کلام عدلیه به شمار میرود که اثبات بخشی از آموزهها و عقاید دینی خود را از آن وام میگیرد. از جمله آنها میتوان به وجوب تکالیف دینی، ضرورت بعثت انبیا، عصمت آنان، وجوب نصب امام و … اشاره کرد. نوشتار حاضر میکوشد رویکرد مفسران عدلیه را نسبت بدین مساله بازجوید و بازتابنده نوع کارکردی باشد که در بخش تفسیری عدلیه از این مساله وجود دارد. به طور کلی انعکاس قاعده لطف در تفاسیر در دو صورت هستیشناختی لطف و مصداقشناختی آن رخ نمودهاست. در بخش هستیشناختی موضوعات مهمی چون وجود لطف، وجوب لطف، گستره لطف، لطف و اختیار، لطف و قدرت، عذاب الهی و لطف در کانون توجه مفسران قرار گرفتهاست. در بخش مصداقشناختی، موضوعاتی مانند ثواب و عقاب، پیامبران، معجزه، قرآن، عصمت، فرشتگان، نماز، و بلا را برشمردهاند. طبق یافتههای نوشتار حاضر مفسران بر آن بودهاند تا با بهرهمندی از قاعدۀ لطف وجه حکمتشناختی بعضی از مسائل قرآنی روشن سازند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| لطف؛ هستیشناختی؛ مصداقشناختی؛ عدلیه؛ مفسران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 373 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 269 |
||