نقش دولت در تنظیمگری و نظارت بر امنیت غذایی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 55، شماره 3 - شماره پیاپی 43، پاییز 1404، صفحه 1655-1676 اصل مقاله (700.66 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2024.361695.3345 | ||
| نویسندگان | ||
| ولی رستمی1؛ سید مصطفی احمدی تیمورلوئی* 2 | ||
| 1استاد گروه حقوق عمومی دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانش آموختۀ کارشناسی ارشد حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| تأمین «امنیت غذایی» از جمله وظایف حاکمیتی است که دولت ها از حضور فعالانه در آن عقب نشینی نکرده اند. اصل 3 قانون اساسی، سیاست های کلی نظام و قوانین و مقررات متعدد، به «امنیت غذایی» و روش مداخلههای تنظیم گرانۀ دولت در آن پرداخته اند؛ اما نزدیکی و تداخل آن به اصطلاحات مشابهی مانند «ایمنی غذایی»، «تغذیه» و «حق بر غذا» و نبود برداشت جامع و مانع، کارکرد تنظیم گری دولت در این حوزه را با چالش روبه رو کرده است. این مقاله با روش تحلیلی – توصیفی و بررسی نظری و تنقیحی سیاست های کلی نظام و قوانین حوزۀ امنیت غذایی، به این سؤال می پردازد که دولت، وظیفۀ تنظیمگری خود را در حوزۀ امنیت غذایی به چه ترتیب انجام می دهد؟ نبود سیاست واحد در حوزۀ تنظیم گری امنیت غذایی، فقدان برداشت دقیق و متمایز از مفاهیم مشابه و همچنین تعدد دستگاه های متولی و تداخل وظایف نهادهای تنظیم گر و نظارتی در این حوزه، تأمین امنیت غذایی در ایران را با چالش روبه رو میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| امنیت غذایی؛ ایمنی غذایی؛ تغذیه؛ تنظیم گری؛ حق بر غذا. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 692 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 531 |
||