آزادی بیان سیاسی در ورزش: مطالعۀ ضوابط و رویۀ بینالمللی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 55، شماره 3 - شماره پیاپی 43، پاییز 1404، صفحه 2099-2122 اصل مقاله (691.46 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2024.362308.3356 | ||
| نویسندگان | ||
| سید محسن قائمی* 1؛ سعید اصفهانی مقدم2 | ||
| 1استادیار، گروه حقوق بشر و حقوق محیط زیست، دانشکدۀ حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرمشناسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه کاشان، اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| آزادی بیان قلمروهای مختلفی از زندگی بشری از جمله فعالیتهای سیاسی را در برمیگیرد که بر اساس ویژگی نسل نخست حقوق بشر، اصل محدودیت مداخلۀ دولت به این حق ضمیمه میشود. پیوند ورزش با سیاست و تنظیمشدگی مقولۀ ورزش توسط نهادهای حاکم، آزادی بیان سیاسی در ورزش؛ به معنای آزادی بیان در محیط ورزشی و نیز آزادی بیان ورزشکاران در محیط ورزشی و خارج از آن را تحت محدودیتهای قانونی و رویهای قرار داده است. این نوشتۀ توصیفی-تحلیلی و کتابخانهای، با بررسی ضوابط و رویههای بینالمللیِ آزادی بیان سیاسی در ورزش، در پی احصای چالشهای تحدید آزادی بیان سیاسی و نیز پیش نهادن برخی ملاحظات حقوقی در این زمینه است؛ از جمله ضرورت مدلل بودن محدودیت آزادی بیان به دکترین مخاطب اسیر، ضرر ناشی از برخی بیانها، اثر قرارداد بر تحدید آزادی بیان و ضرورت پشتوانگی اجتماعی از حق. پیگیری بیطرفی سیاسی، باید بهصورت مشروع، نظاممند و محدود به ضرورت، بوده و تنها در صورت پیشبینی قانون و ضرورت احترام به حقوق یا حیثیت دیگران و حفظ امنیت ملی یا نظم عمومی یا سلامت یا اخلاق عمومی، مشروع خواهد بود. همچنین پایش نسبت ورزش با سیاست، سبب غفلت از کارویژۀ ورزش در ساخت یک جامعۀ صلحآمیز مرتبط با حفظ کرامت انسانی نشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آزادی بیان؛ حقوق بینالملل؛ حقوق سیاسی؛ حقوق ورزشی؛ ورزش. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 479 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 289 |
||