حریریان, نرگس, سید احمدی زاویه, سید سعید, رستم بیگی, سمانه(ثمین). (1404). دگرگونیِ نقش ماده در مجسمهسازی معاصر بر مبنای نظریهی یادگیری پیوندگرایی. , 30(4), 95-110. doi: 10.22059/jfava.2025.392604.667448
نرگس حریریان; سید سعید سید احمدی زاویه; سمانه(ثمین) رستم بیگی. "دگرگونیِ نقش ماده در مجسمهسازی معاصر بر مبنای نظریهی یادگیری پیوندگرایی". , 30, 4, 1404, 95-110. doi: 10.22059/jfava.2025.392604.667448
حریریان, نرگس, سید احمدی زاویه, سید سعید, رستم بیگی, سمانه(ثمین). (1404). 'دگرگونیِ نقش ماده در مجسمهسازی معاصر بر مبنای نظریهی یادگیری پیوندگرایی', , 30(4), pp. 95-110. doi: 10.22059/jfava.2025.392604.667448
حریریان, نرگس, سید احمدی زاویه, سید سعید, رستم بیگی, سمانه(ثمین). دگرگونیِ نقش ماده در مجسمهسازی معاصر بر مبنای نظریهی یادگیری پیوندگرایی. , 1404; 30(4): 95-110. doi: 10.22059/jfava.2025.392604.667448
دگرگونیِ نقش ماده در مجسمهسازی معاصر بر مبنای نظریهی یادگیری پیوندگرایی
1دانشجوی دکترای پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر ایران. عضو هیأت علمی گروه گروه نقاشی و مجسمه سازی، دانشکده هنرهای تجسمی،دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2دانشیار گروه پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران.
3استادیار گروه پژوهش هنر، دانشکده علوم نظری و مطالعات عالی هنر، دانشگاه هنر ایران، تهران، ایران.
چکیده
پارادایم پسامدرن، مجسمهسازی را دستخوش دگرگونیهای بنیادینی کرده که نهتنها مفاهیم و معانی و انتخاب مادهی اثر را بازنگری میکند، بلکه شیوههای یادگیری را نیز دچار تحول کرده است. برخلاف رویکرد سنتی که ماده را صرفاً ابزاری برای بیان فرم و روایت میدانست، در مجسمهسازی معاصر ماده عنصری بنیادی است که در تعیین چیستیِ مجسمه نقشآفرینی میکند. از سوی دیگر نظریهی یادگیری پیوندگرایی، با توجه به سرعتِ تغییر اطلاعات در جهان امروز و تأکید بر ایجاد شبکههای دانش و پیوند مفاهیم، شیوههای سنتی آموزش را به چالش میکشد. این پژوهش با پیشگرفتن رویکرد کیفی و با تحلیل متون تخصصی مجسمهسازی معاصر و منتخبی از آثار دانشآموختگان مجسمهسازی دانشگاه تهران، شیوهی نوینی از یاددهی- یادگیری مجسمهسازی برآمده از نظریهی پیوندگرایی فراهم میآورد. پرسشهای اصلی این پژوهش پیرامون چرایی دگرگونیِ نقش ماده در مجسمهسازی معاصر و چگونگی روش یاددهیِ آن در دانشگاههای ایران متمرکز است. نتایج حاکی از آن است که بهکارگیری مواد متنوع و نوآورانه همچون مواد بازیافتی، صنعتی یا فناورانه به هنرمندان امکان میدهد تا با چالشهای پیچیدهی اجتماعی، فرهنگی و محیطزیستی به شیوهای کارآمد پیوند برقرار کنند. همچنین شیوهی نوین یاددهی- یادگیری برآمده از نظریهی پیوندگرایی میتواند منجر به تحول دیدگاه هنرمند در دنیای معاصر و بروز آثار خلاقانه شود.
1PhD Candidate in Art Research, Faculty of Theoretical Sciences and Higher Art Studies, Iran University of Art.
Faculty Member of the Painting and Sculpture Department, School
of Visual Arts, College of Fine Arts, University of Tehran, Tehran,
Iran.
2Associate Professor, Department of Art Research, Faculty of Theoretical Science and Higher Art Studies, Iran University of Art.
3Assistant Professor, Department of Art Research, Faculty of Theoretical Science and Higher Art Studies, Iran University of Art.
چکیده [English]
Under the postmodern paradigm, the role of material in contemporary sculpture has undergone a significant transformation that fundamentally redefines both the meaning and conceptual framework of art, as well as the methods through which it is taught. Whereas traditional sculpture regarded material merely as a means of shaping form, contemporary artists now view material as a fundamental and dynamic element embodying the very essence of the artwork. The evolution of sculpture into a phenomenological experience highlights audience interaction and heightened sensitivity to human presence. By incorporating a diverse array of materials—including traditional, recycled, industrial components, and modern technologies like light and sound—practitioners establish richer connections with social, cultural, and environmental concerns that go beyond pure aesthetics. Simultaneously, education has transformed through the adoption of connectivist learning theory, a pedagogical model challenging conventional educational approaches by recognizing knowledge as dynamic and constantly evolving. Developed by George Siemens in 2004, connectivism moves away from the concept of static information stored in memory, and instead presents knowledge as a network of interconnected nodes that facilitate the emergence of new patterns and meanings. Within this framework, core constructs such as “node,” “network,” “ecosystem,” and “context” become essential to understanding how people engage with information. Each node may represent diverse elements ranging from personal experience to technological tools and academic texts. Ecosystems, as integrated environments for information flow, and context, encompassing the emotional and experiential aspects of meaning, further support this dynamic approach to learning and creativity. This qualitative study examines specialized literature on contemporary sculpture and analyzes selected works by Tehran University sculpture graduates from the post-revolution period. The research addresses two main questions: what drives the transformation in the role of material in contemporary sculpture, and how is sculpture taught in Iranian universities? Employing an innovative connectivism-based teaching model, the study investigates the evolving intrinsic role of material in sculpture and explores current pedagogical methodologies in Iranian academic institutions. This research constructs a network linking material sciences, art history, global production techniques, climate-responsive practices, and local construction methods. The model suggests that each component—whether material, technique, or concept—functions as a distinct node within the broader network of contemporary sculpture. Traditional focus on solid, rigid materials is balanced by the inclusion of soft media and emerging practices grounded in postmodern diversity, reflecting a paradigm valuing multiplicity and interconnectivity. The findings demonstrate that integrating connectivist theory with existing sculptural frameworks generates a comprehensive educational approach. This integration not only advances technical proficiency and stimulates creative innovation but also expands students’ cultural and aesthetic perspectives. Consequently, learners are empowered to produce artworks resonant with their personal histories, environmental conditions, and cultural contexts. As contemporary sculpture continues to extend the boundaries of material use and artistic expression, new educational pathways arise that support both enduring craftsmanship and forward-looking experimentation, fostering a generation of artists equipped to address global challenges through inventive material practices and conceptual depth, thereby contributing meaningfully to the evolution of contemporary art discourse worldwide.
کلیدواژهها [English]
: Material in Sculpture, Contemporary Sculpture Teaching, Connectivism Learning Theory, Iranian Universities
مراجع
اتینگهاوزن، ریچارد و یارشاطر، احسان (۱۳۷۹). اوجهای درخشان هنر ایران (هرمز عبداللهی و رویین پاکباز، مترجم). نشر آگاه. (چاپ اثر اصلی ۱۹۷۹)
- اسکندری، حسین، فردانش، هاشم و سجادی، مهدی (۱۳۸۹). ارتباطگرایی: در رقابت یا همسویی با دیگر نظریههای یادگیری؟. فصلنامه روانشناسی تربیتی، ۵ (۱۵)، ۶۴-۳۴. https://jep.atu.ac.ir/article_2224.html
- حدادان، رزیتا، جز پیری، علیرضا، صالحی، علیرضا و تنکابنی، نوید (۱۳۹۴). مفهوم ماده در معماری. کنفرانس بینالمللی معماری، شهرسازی، عمران، هنر، محیط زیست، موسسه هنر و معماری. تهران. https://civilica.com/doc/608388
- زیمنس، جرج (۱۳۹۲). دانش و یادگیری مبانی نظریهی ارتباطگرایی (حسین اسکندری، مترجم). نشر آوای نور. (چاپ اثر اصلی ۲۰۰۶) - کرکلند، کایل (۱۳۹۶). اتم و ماده (سارا ایزدیار و علی هادیان، مترجمان). نشر مازیار. (چاپ اثر اصلی ۲۰۰۷)
- مجیدزاده، یوسف (۱۳۸۲). جیرفت کهنترین تمدن شرق. انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
- نوذری، حسینعلی (۱۳۷۹). صورتبندی مدرنیته و پستمدرنیته. انتشارات نقش جهان.
- d’Errico, F., & Nowell, A. (2000). A new look at the Berekhat Ram figurine: Implications for the origins of symbolism. Cambridge Archaeological Journal, 10(1), 123–167. https://doi.org/10.1017/S0959774300000056
- Ebony, D. (2021). Hope springs eternal: Recent works by Ran Hwang. https://www.ranhwang.com/david-ebony - Ellegood, A. (2014). Vitamin 3-D: New perspectives in sculpture and installation. Phaidon.
- Eskandari, H., Fardanish, H., & Sajjadi, M. (2010). Ertbat-garayi: Dar reghabat ya hamsuyi ba digar nazariyeh-haye yadgiri? [Connectivism: In competition or alignment with other learning theories?] Quarterly of Educational Psychology, 5(15), 34–64. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.22286039.1390.2.41.9.5 (in persian)
- Ettinghausen, R., & Yarshater, E. (2000). Owj-haye derakhshan-e honar-e Iran [The shining peaks of Iranian art]. (Hormoz Abdollahi & Royin Pakbaz, Trans). Agah. https://jep.atu.ac.ir/article_2224.html (Original work published 1979) (in persian)
- Farag, M. (2020). Materials and processes of contemporary sculpture. Cambridge Scholars Publishing.
- Haddadan, R., Jaz Piri, A., Salehi, A., & Tankabani, N. (2015). Mafhum-e madde dar memari [The concept of matter in architecture]. International Conference on Architecture, Urbanism, Civil Engineering, Art, Environment, Tehran. https://civilica.com/doc/608388 (in persian)
- Hardy, T. (2006). Art education in a postmodern world. Intellect.
- Haririan, N. (2011). Naghsh-e mehvari-ye minimalism dar payan-e doreh-ye modern va bekargiri-ye noor dar asar-e Dan Flavin [The pivotal role of minimalism in the end of the modern era and the use of light in Dan Flavin’s works]. Visual Arts Journal, 2(41), 83–94. https://dor.isc.ac/dor/20.1001.1.22286039.1390.2.41.9.5 (in persian)
- Irvin, S. (2022). Materials and meanings in contemporary sculpture. In G. Kristin, R. Fred, & T. Ingvild (Eds.), Philosophy of sculpture (pp. 86–165). Routledge.
- Kirkland, K. (2017). Atom va madde [Atom and matter]. [Sara Izadiar & Ali Hadian Trans). Mazyar. (Original work published 2007) (in persian)
- Luo, J. (2017). A comparative study on the material application of traditional sculpture and contemporary sculpture. In Proceedings of the 2017 7th International Conference on Social Network, Communication and Education (SNCE 2017) (Advances in Computer Science Research, Vol. 82, pp. 861-864). Atlantis Press. https://doi.org/10.2991/snce-17.2017.176
- Mahboubian, H. (1997). Art of ancient Iran: Copper and bronze. Philip Wilson Publishers.
- Majidzadeh, Y. (2003). Jiroft: Kohantarin tamadon-e shargh [Jiroft: The oldest civilization of the East]. Ministry of Culture and Islamic Guidance, Tehran. (in persian)
- Martin, F. D. (1976). The autonomy of sculpture. Journal of Aesthetics and Art Criticism, 34(3), 273–286. https://doi.org/10.2307/430009
- National Museum of Iran. (n.d.). Iron age. Retrieved November 19, 2025, from https://irannationalmuseum.ir/fa/%d8%af%d9%88%d8%b1%d9%87-%d8%a2%d9%87%d9%86/ (in Persian).
- Siemens, G. (2013). Danesh va yadgiri: Mabani-ye nazariyeh-ye ertebat-garayi [Knowledge and learning: Theoretical foundations of connectivism]. [Hossein Eskandari Trans]. Avaye Noor. (Original work published 2006) (in persian)
- Zhou, Y. (2022). Research on sculpture materials: From form to concept. World Scientific Research Journal, 8(4), 519–523. https://doi.org/10.6911/WSRJ.202204_8(4).0072
