عناصر پست دراماتیک در نمایشنامه های چرمشیر: کاربرد رویکرد له مان درهمه چیز میگذرد تو نمی گذری وشاهزاده اندوه | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای نمایشی و موسیقی | ||
| دوره 30، شماره 3، پاییز 1404، صفحه 7-20 اصل مقاله (578.05 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfadram.2025.376131.615882 | ||
| نویسندگان | ||
| محمود محمدی1؛ مصطفی مختاباد* 2؛ بهروز محمودی بختیاری3 | ||
| 1کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، گروه ادبیات نمایشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 2استاد گروه ادبیات نمایشی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه هنرهای نمایشی، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| پژوهش حاضر یک مطالعه کاربردی-توصیفی و تحلیلی است که با اتکا به چارچوب نظری تئاتر پستدراماتیک هانس تیس لهمان، به بررسی و تحلیل جلوههای این رویکرد در دو نمایشنامه همهچیز میگذرد، تو نمیگذری و شاهزاده اندوه نوشته محمد چرمشیر میپردازد. هدف اصلی این پژوهش، ارائه یک رویکرد نوین برای خوانش و تحلیل نمایشنامههای نوگرا در ایران است. تئاتر پستدراماتیک، برخلاف بسیاری از نظریات متمرکز بر اجرا، امکان تحلیل متن را نیز فراهم میکند. لهمان در کتاب خود، با معرفی ویژگیهای سبکشناختی این تئاتر، اجراهایی را در این حوزه بررسی میکند که وجه اشتراک اصلی آنها ضعیفشدن ارتباط میان تئاتر و درام است. این تحقیق، شیوههای بیانی تئاتر پستدراماتیک را که در نمایشنامههای مذکور به کار رفتهاند، شناسایی و تحلیل میکند. نتایج نشان میدهند که در شاهزاده اندوه از شیوه «مونولوژی» استفاده شده است که در آن، روایت شخصمحور به صورت بازتابی از کنشهای نمایشی در ذهن راوی ارائه میشود. همچنین، در نمایشنامه همهچیز میگذرد، تو نمیگذری، شیوه غالب بیان، «کول-فان» است که با کنار هم قرار دادن ارجاعات، اشارات و شوخیهای کوتاه و سریع به سینما و موسیقی پاپ، ویژگیهای این نوع تئاتر را نمایان میسازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تئاتر پستدراماتیک؛ شاهزادة اندوه؛ کول-فان؛ مونولوژی؛ هانس تیس لهمان؛ همهچیز میگذرد تو نمیگذری | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 966 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 688 |
||