استناد به دفاع ضرورت در حوزۀ محیط زیست از منظر حقوق بین الملل و فقه امامیه | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| دوره 55، شماره 3 - شماره پیاپی 43، پاییز 1404، صفحه 2049-2073 اصل مقاله (630.99 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2023.356919.3287 | ||
| نویسنده | ||
| مجتبی افشار* | ||
| استادیار، گروه حقوق بین الملل، دانشکدۀ حقوق و روابط بین الملل، دانشگاه جامع انقلاب اسلامی، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| ضرورت به عنوان یکی از عوامل رافع وصف متخلفانۀ فعل، پاسخی حلی به شرایطی است که حفظ منافع اساسی دولت یا جامعۀ بین المللی نیازمند نقض تعهدات اولیه باشد. این مقاله درصدد بررسی دفاع ضرورت در حوزۀ محیط زیست از منظر حقوق بین الملل و فقه امامیه است. مشکل اساسی استناد ضرورت در این حوزه، عدم قطعیت آسیب در مسائل زیست محیطی است که با شرط لزوم قریب الوقوع بودن خطر ناسازگار است. بر خلاف حقوق بین الملل، مباحث حقوقی مرتبط با ضرورت چندان مورد توجه علمای اسلام نبوده است؛ اما با استمداد از منابع و قواعد فقهی با استفاده از روش تطبیق حقوقی آیات و روایات و نظرهای فقهای اسلام بر قوانین حقوق بین الملل، می توان مبانی این عامل در فقه امامیه را تدوین کرد. با بررسی اسناد بین المللی و منابع فقهی میتوان دریافت که اصل ضرورت در حقوق بین الملل محیط زیست در هر دو نظام حقوقی ماهیتی استثنایی دارد و جبران زیان وارده امری پذیرفته شده و حتمی است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بیضةالاسلام؛ حقوق بین الملل محیط زیست؛ ضرورت؛ عوامل رافع وصف متخلفانۀ فعل؛ منفعت اساسی. | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 385 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 251 |
||