مقابلۀ شخصیت اصلی رمان بوف کور با عارف ایرانیِ وصفشده در آثار گوبینو | ||
| دوفصلنامۀ جامعهشناسی هنر و ادبیات | ||
| دوره 17، شماره 1، شهریور 1404، صفحه 83-95 اصل مقاله (630.65 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsal.2024.357008.666231 | ||
| نویسندگان | ||
| علی مظفری* 1؛ منصور طبیعی2 | ||
| 1دانشجوی دکتری جامعهناسی سیاسی دانشگاه شیراز | ||
| 2استاد دانشگاه شیراز | ||
| چکیده | ||
| در داستان « بوف کور»، کمابیش شاهدِ حضور مایههای عرفانی هستیم؛ حضوری که گاه تلویحی و نهان است و گاه آشکار و عیان. در این مقاله کوشش کردهایم نخست،در تأیید گرایش راوی داستان به عرفان شواهدی عرضه داریم و سپس تفاوتهایِ عارف کلاسیک ایرانی را با عارفی که صادق هدایت در بوف کور توصیف کرده، برجسته کنیم. بعد از این، نشان دادهایم که هدایت عامدانه و آگاهانه از الگویی ناآشنا برای ترسیم چهرۀ اهل عرفان استفاده کرده است؛ الگویی که آن را در آثار گوبینو، متفکر و مستشرق فرانسوی، مشاهده میکنیم. درنهایت، بر مبنای گامهای پیشین به توضیحی تازه دربارۀ ارتباط بخش اول و دوم داستان رسیدهایم و راهی نو در تفسیر بوف کور گشودهایم: نمایان ساختهایم که صادق هدایت با نوشتن بوف کور به دنبال نقدِ شخصیتِ دلبسته به عرفان بوده است و راویِ عارفِ داستان را نباید با هدایت یکی گرفت. لازم است که بگوییم در این تحقیق از تحلیل مقایسهای بهره بردهایم و شباهتها را در سطح تمها و مؤلفههای برسازنده پرسوناژ جستجو کردهایم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| هدایت؛ گوبینو؛ عرفان؛ بوف کور؛ عارف کلاسیک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 580 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 272 |
||