میز خدمت الکترونیک
دوره ویراستاری

  اخبار و اعلانات

 آمار

تعداد نشریات127
تعداد شماره‌ها7,164
تعداد مقالات77,018
تعداد مشاهده مقاله155,602,540
تعداد دریافت فایل اصل مقاله117,226,283
داداش پور, هاشم, َپارسائیان, عاطفه. (1404). تبیین سازوکارهای بازتولید نابرابری در سیاست‌گذاری‌های مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی. , 30(2), 21-35. doi: 10.22059/jfaup.2025.397936.673095
هاشم داداش پور; عاطفه َپارسائیان. "تبیین سازوکارهای بازتولید نابرابری در سیاست‌گذاری‌های مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی". , 30, 2, 1404, 21-35. doi: 10.22059/jfaup.2025.397936.673095
داداش پور, هاشم, َپارسائیان, عاطفه. (1404). 'تبیین سازوکارهای بازتولید نابرابری در سیاست‌گذاری‌های مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی', , 30(2), pp. 21-35. doi: 10.22059/jfaup.2025.397936.673095
داداش پور, هاشم, َپارسائیان, عاطفه. تبیین سازوکارهای بازتولید نابرابری در سیاست‌گذاری‌های مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی. , 1404; 30(2): 21-35. doi: 10.22059/jfaup.2025.397936.673095

تبیین سازوکارهای بازتولید نابرابری در سیاست‌گذاری‌های مرتبط با سکونتگاه‌های غیررسمی

نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی
مقاله 2، دوره 30، شماره 2، مرداد 1404، صفحه 21-35    اصل مقاله (1.75 M)
نوع مقاله: مقاله پژوهشی
شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfaup.2025.397936.673095
نویسندگان
هاشم داداش پور* 1؛ عاطفه َپارسائیان2
1استاد گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2دانشجوی دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
چکیده
سکونتگاه‌های غیررسمی یکی از نمادهای بارز نابرابری فضایی در شهرهای معاصر ایران‌اند. اغلب مطالعات موجود در حوزه سکونتگاه‌‌های غیررسمی به توصیف وضعیت موجود یا ارائه راهکارهای فنی محدودشده و کمتر به تحلیل گفتمان‌های پنهان در سیاست‌گذاری‌های مرتبط پرداخته‌اند. پارادایم حاکم بر پژوهش انتقادی و از رویکرد تحلیل گفتمان انتقادی 9 سند سیاست‌گذاری شهری مرتبط جهت جمع‌آوری و تحلیل داده‌ها استفاده شده است. هدف شناسایی سازوکارهای پنهانی که از طریق زبان، منجر به بازتولید نابرابری، حذف مشارکت مردمی و مشروعیت‌بخشی به ساختارهای قدرت موجود می‌شوند، می‌باشد. یافته‌ها نشان می‌دهد سه گفتمان اصلی بر این اسناد حاکم است. گفتمان تکنوکراتیک-نئولیبرال که ساکنان را به «داده آماری» یا «مصرف‌کننده خدمات» تقلیل داده و نابرابری فضایی را بازتولید می‌کند. گفتمان عدالت نمادین/مشارکت صوری که در آن مشارکت مردمی در سطحی نمایشی و غیرواقعی باقی می‌ماند و گفتمان مشارکتی-عدالت‌محور که گرچه کوشیده مفاهیمی چون «توانمندسازی»، «حق به شهر» و «مشارکت واقعی» را وارد ادبیات سیاست‌گذاری کنند، اما در عمل ساختارهای متمرکز مانع تحقق آن شده و مشارکت مردمی در سطحی نمایشی باقی مانده است. درمجموع، نتایج حاکی از آن است، تغییرات زبانی و گفتمانی سیاست‌ها به اصلاح ساختارهای نهادی و توزیع واقعی قدرت منجر نشده و عدالت فضایی همچنان در سطح شعار باقی مانده و سکونتگاه‌های غیررسمی در ایران محصول گفتمان‌ها و ساختارهای قدرتی‌اند که نابرابری فضایی و اجتماعی را بازتولید می‌کنند. این مطالعه با روشن‌ساختن سازوکارهای پنهان بازتولید نابرابری، چارچوبی انتقادی برای بازاندیشی در سیاست‌های شهری ایران و حرکت به‌سوی حکمرانی مشارکتی و عادلانه‌تر فراهم می‌آورد.
کلیدواژه‌ها
تحلیل گفتمان انتقادی؛ سکونتگاه‌‌های غیررسمی؛ سیاست‌گذاری شهری؛ قدرت؛ نابرابری
عنوان مقاله [English]
Reproduction of inequality in policies related to informal settlements
نویسندگان [English]
Hashem Dadashpoor1؛ Atefe Parsaeian2
1Professor, Department of Urban Planning, Faculty of Arts and Architecture, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran.
2Ph.D. Candidate of Urban Planning, Faculty of Arts and Architecture, Tarbiat Modares University, Tehran, Iran.
چکیده [English]
Informal settlements in contemporary cities are not simply the result of a lack of resources or poor planning, but are the product of complex structures of power, policy-making, and dominant discourses that actively reproduce spatial and social inequality. Critical discourse analysis views urban policies not simply as a set of administrative or technical decisions, but as part of a socio-ideological process that organizes spatial and social order through language. By examining policy documents, public narratives, and prevalent discourses in urban planning, this approach demonstrates how dominant ideologies and power dynamics frame urban development and reproduce spatial and social inequality by marginalizing certain groups while privileging others. This approach, emphasizing concepts such as representation, ideology, and hegemony, shows how urban policies and programs can reinforce spatial inequalities and allow analysts to examine the complex relationships between language, power, and society in urban policies. Despite the widespread use of critical discourse analysis in global urban studies, there are gaps in research on Iranian urban policies, especially in the field of informal settlements. In recent decades, the expansion of informal settlements as a clear manifestation of urban poverty in large, medium, and even small cities of Iran has become a serious challenge. Informal settlements are one of the clear symbols of spatial inequality in contemporary Iranian cities. Spatial inequality in these areas is observed not only in terms of access to services, facilities, and infrastructure, but is also reproduced and reinforced at the discursive level. According to the statistics of the Iranian Urban Regeneration Company, more than 32% of the country's population lives in inefficient urban contexts and informal settlements, and the high population density in these areas necessitates fundamental interventions. Many existing studies related to informal settlements are limited to describing the current situation or providing technical solutions and have paid less attention on analyzing the hidden discourses in related policies. The aim of the present study is to analyze Iranian urban policies with a critical discourse analysis approach to identify hidden mechanisms that, through language, lead to the reproduction of inequality, the elimination of popular participation, and the legitimization of existing power structures. This approach, by filling the theoretical gap in the Iranian research literature, also highlights the necessity of the present study. This analysis can constitutea new step towards clarifying the processes of production and reproduction of domination and inequality in Iran's informal settlements and provide a critical framework for reviewing related policies. Through a critical analysis of urban policy discourses in informal settlements in Iran over the past two decades (2003–2023), three dominant discourses have been identified: neoliberal-technocratic discourse, symbolic participation discourse, and participation-oriented discourse. However, the results indicate that although on the surface, policies have shifted towards concepts such as “spatial justice,” “empowerment,” and “popular participation,” these changes have remained mostly at the linguistic and symbolic level and have not led to reforming power structures, and as a result, have contributed  to the reproduction of inequality.
کلیدواژه‌ها [English]
Critical discourse analysis, reproduction of inequality, urban policies, informal settlements, power, participation
مراجع
  1. Annamoradnejad, R., Malekshahi, G. and Mohammadi, A. (2015). Evaluating the role of informal settlements in space failures of the urban structures (Case Study: Gonbad Kavous)[ Arzyabi-ye naqsh-e sokuntha-ye gheyre-rasmi dar goshekhgi-ye fazai-ye sakhtar-e shahri (Motale-ye moredi: Shahr-e Gonbad-e Kavus)]. Spatial Planning, 4(4), 65-86. https://doi.org/20.1001.1.22287485.1393.4.4.4.4 (In Persian)
  2. 2. Appadurai, A. (2001). Deep democracy: Urban governmentality and the horizon of politics. Environment and Urbanization, 13(2), 23–43. https://doi.org/10.1177/095624780101300203
  3. 3. Bayat, A. (2000). From ‘dangerous classes’ to ‘quiet rebels’: Politics of the urban subaltern in the global South. International Sociology, 15(3), 533–557. https://doi.org/10.1177/026858000015003005
  4. 4. Bourdieu, P. (1986). The Forms of Capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of Theory and Research for the Sociology of Education (pp. 241-258). Greenwood.
  5. 5. Creswell, J. W. (2013). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (3rd ed.). Sage Publications.
  6. 6. Denzin, N. K., & Lincoln, Y. S. (Eds.). (2011). The SAGE handbook of qualitative research (4th ed.). Sage Publications.
  7. 7. Eastgeldi, M., Ajza Shokouhi, M., Rahnama, M. R., & Mirkatouli, J. (2015). Communicative action as a context for the realization of citizen participation in the urban development process (Case study: Gorgan city)[ Konesh ertebati be masabe-ye bostri baraye tahaghoghe mosharekate shahrvandi dar farayande tose'e shahri (Motale'e moredi: Shahr-e Gorgan)]. Geographical Urban Planning Research, 3(3), 263–283. https://doi.org/10.22059/jurbangeo.2015.55883 (In Persian)
  8. 8. Fairclough, N. (1995). Media discourse. Edward Arnold.
  9. 9. Fairclough, N. (2003). Analysing discourse: Textual analysis for social research. Routledge. https://doi.org/10.4324/9780203697078
  10. 10. Fairclough, N. (2013). Critical discourse analysis: The critical study of language (2nd ed.). Routledge.
  11. 11. Fakouhi, N. (2004). Urban anthropology [Ensan-shenasi-ye shahri]. Ney Publishing. (In Persian)
  12. 12. Habibi, S. M., & Saeedi Rezvani, N. (2005). Participatory planning; A theoretical inquiry in the context of Iran [Shahrsazi-ye mosharakati; kavoshi-ye nazari dar sharayet-e Iran]. Fine Arts, (23), 15–24. https://doi.org/10.22059/jfava.2005.35168 (In Persian)
  13. 13. HajiYousefi, A. (2015). Sociological analysis of political participation in Iran [Tahlil-e jame'e-shenakhti-ye mosharakat-e siasi dar Iran]. Institute for Cultural and Social Studies. (In Persian)
  14. 14. Hanachi, P. (2011). Rereading the experience of urban planning in Iran [Bazkhani-ye tajrobe-ye barnamerizi-ye shahri dar Iran]. Fine Arts - Architecture and Urban Development, (46), 75–88. https://doi.org/10.22059/jfava.2011.24792 (In Persian)
  15. 15. Harrison, P., & Todes, A. (2017). Reimagining regions: Spatial policy, transitional urbanism and regional inequality. Regional Studies, 51(2), 257–268. https://doi.org/10.1080/00343404.2016.1262018
  16. 16. Harvey, D. (1973). Social Justice and the City. Johns Hopkins University Press.
  17. 17. Harvey, D. (2005). A brief history of neoliberalism. Oxford University Press.
  18. 18. Hastings, A. (2000). Discourse analysis: What does it offer housing studies? Housing, Theory and Society, 17(3), 131–139. https://doi.org/10.1080/14036090051084447
  19. 19. Hosseini, S. A., Aflaki, A., & Shamsoddini, A. (2020). A comparative study of the process of public participation in urban planning to introduce challenges and obstacles of modern planning in Iran [Barrasi-ye tatbiqi-ye farayand-e mosharakat-e mardomi dar barnamerizi-ye shahri be manzur-e mo'arrefi-ye chalesh-ha va mavane-e barnamerizi-ye novin dar Iran]. Rahyaft, 30(4), 83–100. https://doi.org/10.30473/rahyaft.2020.51821.2438 (In Persian)
  20. 20. Hosseini, S. K., Danaee Fard, H., & Kazemi, S. H. (2023). A discursive understanding of the emergence and change of housing policy in the fourth and fifth national development plans of Iran [Fahm-e goftemani-ye zuhur va taghyir-e khat-e mashi-ye maskan dar barname-ha-ye chaharom va panjome tose'e-ye keshvar]. Public Administration Perspective, 15(54), 293–318. https://doi.org/10.30473/ipom.2023.67890.3981 (In Persian)
  21. 21. Huxley, M. (2000). The limits to communicative planning. Journal of Planning Education and Research, 19(4), 369–377. https://doi.org/10.1177/0739456X0001900406
  22. 22. Jacobs, K., & Manzi, T. (2013). New localism, old retrenchment: The “Big Society”, housing policy and the politics of welfare reform. Housing, Theory and Society, 30(1), 29–45. https://doi.org/10.1080/14036096.2012.683294
  23. 23. Jalili Sadrabad, S., & Eskandari Dorbati, Z. (2023). Review of policies and laws for organizing informal settlements in Iran and presenting a legislative draft for revising empowerment and organization plans for informal settlements [Barrasi-ye siasat-ha va ghavanin-e samandehi-ye sokunegah-ha-ye qeyr-e rasmi dar Iran va erae-ye pishnevis e taqnini baznegari-ye tarh-ha-ye tavanmandsazi va samandehi-ye sokunegah-ha-ye qeyr-e rasmi]. Expert Reports of the Parliament Research Center, 31(7), 19344. (In Persian)
  24. 24. Khademolhosseini, A., & Arefipour, S. (2012). Participatory urban planning and the position of people in urban planning [Shahrsazi mosharekati va jaygahe mardom dar barnamerizi e shahri]. Human Settlement Planning Studies (Geographical Perspective), 7(19), 108–123. https://sid.ir/paper/175860/fa (In Persian)
  25. 25. Kitchin, R. (2015). Making sense of smart cities: Addressing present shortcomings. Cambridge Journal of Regions, Economy and Society, 8(1), 131–136. https://doi.org/10.1093/cjres/rsu027
  26. 26. Lees, L. (2004). Urban geography: Discourse analysis and urban research. Progress in Human Geography, 28(1), 101–107. https://doi.org/10.1191/0309132504ph473pr
  27. 27. Massey, D. (1994). Space, place, and gender. University of Minnesota Press.
  28. 28. Mitlin, D. (2008). With and beyond the state — co-production as a route to political influence, power and transformation for grassroots organizations. Environment and Urbanization, 20(2), 339–360. https://doi.org/10.1177/0956247808096117
  29. 29. Mohaghegh Ardabili, A., et al. (2020). Analyzing the effects of capability poverty on mental health in informal settlements (Case study: Iranabad neighborhood, Ardabil city) [Tahlil-e asarat-e faqr-e qabeliyati bar salamati-ye ravani dar sokunegah-ha-ye qeyr-e rasmi (Nemune-ye moredi: Mahalle-ye Iran-abad-e shahr-e Ardabil)]. Social Development & Welfare Planning, 11(44), 1–36. https://doi.org/10.22059/jrsp.2020.76543 (In Persian)
  30. 30. Nabi Zadeh Zolpirani, Maziar & Pirbabaei, Mohammad Taghi. (2022). Qualitative Meta-analysis of Rent-seeking Mechanisms in Iran's Urban Planning System [Farā tahlil-e keyfi-ye sāz o kār-hā-ye rānt dar nezām-e barnāmerizi-ye shahri-ye Irān]. Scientific Quarterly Journal of Sustainable Development of Geographic Environment, 4(7), 32-49. https://doi.org/10.52547/sdge.4.7.
  31. 32 (In Persian) 31. Nasiri, Y., Davoodpour, Z., & Moeinifar, M. (2021). The theory of participatory urbanism and the conditions for its realization in the Iranian urban planning system [Nazariye-ye shahrsazi-ye mosharakati va sharayet-e tahaghoghe an dar nezam-e barnamerizi-ye shahri-ye Iran]. Geography Quarterly (Regional Planning), 11(42), 693–714. https://www.jgeoqeshm.ir/article_130378.html (In Persian) 32. Pourmohammadi, M. R. (2005). Urban planning in Iran: Challenges and constraints [Barname-rizi-ye shahri dar Iran: Chalesh-ha va tangnaha]. Samt Publications. (In Persian)
  32. 33. Rafieian, M. (2001). Evolution of urban planning in Iran: From the Constitutional Revolution to the present [Tahavvolat-e barnamerizi-ye shahri dar Iran: Az mashruteh takonun]. Jahad Daneshgahi Publications (Tarbiat Modares University). (In Persian)
  33. 34. Rafieian, M., Batghavayi, A. A., & Shah Mohammadian, H. (2018). An analysis of power relations in the process of urban development plans: Case study: 17 Shahrivar corridor, Tehran [Tahlili bar monasebat-e qodrat dar farayand-e barnamerizi-ye tarh-ha-ye tose-ye shahri nemune-ye moredi: Mehvar-e 17 Shahrivar-e Tehrān]. Geography and Development, 16(52), 97–116. https://doi.org/10.22111/gdij.2018.4133 (In Persian)
  34. 35. Rezvaniyan, M. T., Pourahmad, A., & Hataminejad, H. (2021). Measuring the level of citizen participation in the urban planning process (Case study: Isfahan city) [Sanjesh-e mizan-e mosharakat-e shahrvandan dar farayand-e barnamerizi-ye shahri (Motale-ye moredi: Shahr-e Esfahan)]. Geographical Urban Planning Research, 9(1), 45–64. https://doi.org/10.22059/jurbangeo.2021.320460.1574 (In Persian)
  35. 36. Richardson, T., & Jensen, O. B. (2003). Linking discourse and space: Towards a cultural sociology of space in analysing spatial policy discourses. Urban Studies, 40(1), 7–22. https://doi.org/10.1080/00420980220080231
  36. 37. Roy, A. (2005). Urban informality: Toward an epistemology of planning. Journal of the American Planning Association, 71(2), 147–158. https://doi.org/10.1080/01944360508976689
  37. 38. Roy, A. (2011). Slumdog cities: Rethinking subaltern urbanism. International Journal of Urban and Regional Research, 35(2), 223–238. https://doi.org/10.1111/j.1468-2427.2011.01051.x
  38. 39. Roy, A., & Crane, E. S. (Eds.). (2015). Territories of poverty: Rethinking North and South. University of Georgia Press.
  39. 40. Sadeghi, A. (2023). Neoliberal urbanization and informal settlements: Housing and the politics of the marginalized in the Tehran urban periphery [Shahraneshini-ye nooliberal va sokunegah-ha-ye qeyr-e rasmi: Maskan va siyasat-e tahidastan dar home-ye shahr-e Tehran]. Local Development (Rural-Urban), 15(1), 67–86. https://doi.org/10.22059/jrd.2023.354096.668784 (In Persian)
  40. 41. Sajjadi, S. S., Jafarinejad, M., & Ketabi, M. (2017). Evaluating the negative effects of privatization on poverty and income gap in the fifth development plan [Arzyabi-ye asarat-e manfi-ye khosusi-sazi bar mizan-e faqr va shekaf-e darmadi dar barname-ye panjom-e tose'e]. Journal of Development and Economic Planning, 6(2), 107–135. https://sanad.iau.ir/Journal/jdep/Article/1085854 (In Persian)
  41. 42. Shirazi, M. R. (2018). Towards an articulated phenomenological interpretation of architecture: Phenomenal Phenomenology. Routledge. https://www.taylorfrancis.com/books/mono/10.4324/9781315882383/towards-articulated-phenomenological-interpretation-architecture-reza-shirazi.
  42. 43. Soja, E. (2010). Seeking spatial justice. University of Minnesota Press. https://doi.org/10.5749/minnesota/9780816666676.001.0001
  43. 44. Tahmasabi, A., Javid, L. & Ahmadi, M. (2024). An Analysis of the Implementation of Urban Development Plans in Iran: Case Study: The Detailed Plan of Marivan City [Tahlili bar ejraye tarh-haye toseh shahri dar Iran: motale'e moredi: tarh tafsili shahr Marivan}. Geographical Spatial Planning Journal, 14(4), 59-77. https://doi.org/10.30488/gps.2024.466295.3761 (In Persian)
  44. 45. Taleshi, M. (2019). The policy of centralization and the instability of the settlement system in the periphery of metropolitan Tehran [The policy of centralization and the instability of the settlement system in the periphery of metropolitan Tehran]. Space Economy & Rural Development Quarterly, 8(28), 157–182. http://serd.khu.ac.ir/article-1-3322-fa.html (In Persian)
  45. 46. UN-Habitat. (2022). World cities report 2022: Envisaging the future of cities. United Nations Human Settlements Programme (UN-Habitat). https://unhabitat.org/wcr/
  46. 47. van Dijk, T. A. (1998). Ideology: A multidisciplinary approach. SAGE Publications.
  47. 48. van Dijk, T. A. (2008). Discourse and power. Palgrave Macmillan.
  48. 49. van Dijk, T. A. (2015). Critical discourse analysis. In D. Tannen, H. E. Hamilton, & D. Schiffrin (Eds.), The handbook of discourse analysis (2nd ed., pp. 466–485). Wiley Blackwell. https://doi.org/10.1002/9781118584194.ch22
  49. 50. Wodak, R., & Meyer, M. (Eds.). (2015). Methods of critical discourse studies (3rd ed.). Sage Publications.
  50. 51. Yiftachel, O. (2009). Theoretical notes on gray cities: The coming of urban apartheid. Planning Theory, 8(1), 88–100. https://doi.org/10.1177/1473095208099300
  51. 52. Zeraatkar, F., Eirafkharian, M., & Khwarazmi, A. A. (2023). Urban regeneration from content to action; Analysis of Mashhad urban management decisions in deteriorated fabric during 1999-2021 [Bazafrini-ye shahri az mohtava ta eqdam; tahlil-e tasmimat-e modiriyat-e shahri-ye mashhad dar baft-e farsudeh dar baze-ye zamani 1378-1400]. Kalam Research Journal, 11(2), 20 – 41. https://doi.org/10.22034/grd.2023.19160.1554 (In Persian)
  52. 53. آنامرادنژاد، رحیم، ملکشاهی، غلامرضا و محمدی، عبدالحمید. (1393). ارزیابی نقش سکونتگاه‌های غیررسمی در گسیختگی فضایی ساختار شهری (مطالعه موردی: شهر گنبدکاووس). برنامه‌ریزی فضایی (جغرافیا)، 4(4)، 65-86.. https://doi.org/20.1001.1.22287485.1393.4.4.4.4
  53. 54. ایستگلدی، مصطفی، اجزاءشکوهی، محمد، رهنما، محمدرحیم و میرکتولی، جعفر. (۱۳۹۴). کنش ارتباطی به‌مثابه بستری برای تحقق مشارکت شهروندی در فرآیند توسعه شهری (مطالعه موردی: شهر گرگان). تحقیقات برنامه‌ریزی شهری جغرافیایی، 3(3)، 263-283. https://doi.org/10.22059/jurbangeo.2015.55883
  54. 55. پورمحمدی، محمدرضا. (1384). برنامه‌ریزی شهری در ایران: چالش‌ها و تنگناها. تهران: انتشارات سمت.
  55. 56. جلیلی صدرآباد، سمیه و اسکندری دورباطی، زهرا. (1402). بررسی سیاست‌ها و قوانین ساماندهی سکونتگاه‌های غیررسمی در ایران و ارائه پیش‌نویس تقنینی بازنگری طرح‌های توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاه‌های غیررسمی. گزارش‌های کارشناسی مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، 31(7). https://doi.org/20.1001.1.29809525.1402.31.7.19.2
  56. 57. حبیبی، سید محسن و سعیدی رضوانی، هادی. (1384). شهرسازی مشارکتی؛ کاوشی نظری در شرایط ایران. هنرهای زیبا، (۲۳)، ۱۵–۲۴. https://doi.org/10.22059/jfava.2005.35168
  57. 58. حنا‌چی، پیروز. (۱۳۹۰). بازخوانی تجربه برنامه‌ریزی شهری در ایران. نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی، (۴۶)، ۷۵–۸۸. https://doi.org/10.22059/jfava.2011.24792
  58. 59. حسینی، سیده آیدا، افلاکی، اردلان و شمس‌الدینی، علی. (1399). بررسی تطبیقی فرآیند مشارکت مردمی در برنامه‌ریزی شهری به‌منظور معرفی چالش‌ها و موانع برنامه‌ریزی نوین در ایران. رهیافت، 30(4)، 83-100. https://doi.org/10.30473/rahyaft.2020.51821.2438
  59. 60. حسینی، سید کاظم، دانایی‌فرد، حسن و کاظمی، سید حسین. (1402). فهم گفتمانی ظهور و تغییر خط‌مشی مسکن در برنامه‌های چهارم و پنجم توسعه کشور. فصلنامه مدیریت دولتی، 15(54)، 293-318. https://doi.org/10.30473/ipom.2023.67890.3981 6‌ه خادم الحسینی، احمد و عارفی پور، صفیه. (1391). شهرسازی مشارکتی و جایگاه مردم در برنامه‌ریزی شهری. مطالعات برنامه‌ریزی سکونتگاه‌های انسانی (چشم‌انداز جغرافیایی)، 7(19)، 108-123. https://sid.ir/paper/175860/fa
  60. 62. داداش پور، هاشم و الوندی پور، نینا (1395). عدالت فضایی در مقیاس شهری در ایران؛ فرامطالعه چارچوب نظری مقاله‌های علمی موجود. نشریه هنرهای زیبا: معماری و شهرسازی، 21(3)، 67-80. https://doi.org/ 10.22059/jfaup.2016.61103
  61. 63. رفیعیان، مجتبی. (1380). تحولات برنامه‌ریزی شهری در ایران: از مشروطه تاکنون. تهران: انتشارات جهاد دانشگاهی (دانشگاه تربیت مدرس).
  62. 64. رفیعیان، مجتبی، بتقوایی، علی‌اکبر و شاه محمدیان، هانیه. (1397). تحلیلی بر مناسبات قدرت در فرایند برنامه‌‌ریزی طرح‌‌های توسعۀ شهری نمونۀ موردی: محور 17 شهریور تهران. جغرافیا و توسعه، 16(52)، 97-116. https://doi.org/10.22111/gdij.2018.4133
  63. 65. زراعتکار، فائزه، ایرفخریان، مصطفی و خوارزمی، امیدعلی. (1402). بازآفرینی شهری از محتوا تا اقدام؛ تحلیل تصمیمات مدیریت شهری مشهد در بافت فرسوده در بازه زمانی 1378-1400. پژوهشنامه کلام، 11(2)، 20-41. https://doi.org/10.22034/grd.2023.19160.1554
  64. 66. سجادی، سید سپهر، جعفری‌نژاد، مسعود و کتابی، محمد. (1396). ارزیابی اثرات منفی خصوصی‌سازی بر میزان فقر و شکاف درآمدی در برنامه پنجم توسعه. اقتصاد توسعه و برنامه‌ریزی، 6(2)، 107-135. https://sanad.iau.ir/Journal/jdep/Article/1085854
  65. 67. صادقی, علیرضا . (1402). شهرنشینی نولیبرال و سکونتگاه‌های غیررسمی: مسکن و سیاست تهی‌دستان در حومۀ شهر تهران. توسعه محلی (روستائی-شهری)، 15(1)، 67-86. . https://doi.org/10.22059/jrd.2023.354096.668784
  66. 68. طالشی، مصطفی. (1398). سیاست تمرکزگرایی و ناپایداری نظام سکونتگاهی در پیرامون کلانشهر تهران. فصلنامه اقتصاد فضا و توسعه روستایی، 8(28)، 157-182.‎ http://serd.khu.ac.ir/article-1-3322-fa.html
  67. 69. طهماسبی، اصغر، جاوید، لقمان و احمدی، مظهر . (1403). تحلیلی بر اجرای طرح‌های توسعه شهری در ایران مطالعه موردی: طرح تفصیلی شهر مریوان. مجله آمایش جغرافیایی فضا، 14(4), 59-77. https://doi.org/10.30488/gps.2024.466295.3761 70. فکوهی، ناصر. (1383). انسان‌شناسی شهری. تهران: نشر نی.
  68. 71. نصیری، یوسف، داودپور، زهره و معینی فر، مریم. (1400). نظریه شهرسازی مشارکتی و شرایط تحقق آن در نظام برنامه‌ریزی شهری ایران. فصلنامه جغرافیا (برنامه‌ریزی منطقه ای)، 11(42)، 693-714.‎ https://doi.org/ 20.1001.1.22286462.1400.11.2.36.6
  69. 72. نبی زاده ذوالپیرانی، مازیار و پیربابایی، محمدتقی. (1401). فرا تحلیل کیفی ساز و کارهای رانت در نظام برنامه‌ریزی شهری ایران. فصلنامه علمی توسعه پایدار محیط جغرافیایی, 4(7), 32-49. https://doi.org/10.52547/sdge.4.7.32
  70. 73. نصیری، یوسف.، داودپور، زهره؛ و معینی‌فر، مریم. (1399). نظریه شهرسازی مشارکتی و شرایط تحقق آن در نظام برنامه‌ریزی شهری ایران. فصلنامه جغرافیا (برنامه‌ریزی منطقه‌ای)، 11(42)، 693-714. https://www.jgeoqeshm.ir/article_130378.html
آمار
تعداد مشاهده مقاله: 510
تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 317





سامانه مدیریت نشریات علمی. قدرت گرفته از سیناوب