ابرچالش‌های حقوقی ملی و بین‌المللی تحقق‌گذار انرژی در جمهوری‌اسلامی‌ایران | ||
| مطالعات حقوق انرژی | ||
| دوره 11، شماره 1، شهریور 1404، صفحه 65-98 اصل مقاله (361.28 K) | ||
| نوع مقاله: علمی پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrels.2025.398343.596 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی پیری* 1؛ علیرضا رنجبر2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق بین‌الملل عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| گذار انرژی یک تحول ساختاری ضروری در نظام جهانی انرژی است که دستیابی به اهداف موافقت‌نامة پاریس و مقابله با تغییرات اقلیمی را ممکن می‌سازد. در ایران، باتوجه به وابستگی به منابع فسیلی، رشد مصرف انرژی و ناترازی بین عرضه و تقاضا، گذار به منابع تجدیدپذیر و افزایش بهره‌وری انرژی از اهمیت حیاتی برخوردار است. باوجوداین، تحقق گذار انرژی در کشور با چالش‌های متعددی در بخش‌های مختلف، به‌ویژه بخش حقوقی، روبه‌روست. بنابراین، پرسش اصلی پژوهش حاضر این است که در مسیر تحقق گذار انرژی در ایران، در بخش حقوقی با چه چالش‌های اساسی روبه‌رو خواهیم شد و چه راهکارهایی برای غلبه بر آن‌ها وجود دارد؟ فرضیۀ اولیۀ نگارندگان این است که باتوجه به پیش‌بینی ایجاد سازمان بهینه‌سازی و مدیریت راهبردی انرژی در قانون برنامۀ هفتم پیشرفت، اصلی‌ترین چالش حقوقی به نبودِ یک نهاد مرجع در بخش انرژی کشور بازمی‌گردد که این امر زمینه‌ساز بروز دیگر چالش‌های حقوقی است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که در سطح ملی، در دو بخش قانون‌گذاری و حکمرانی انرژی، با دو ابرچالش عمده روبه‌رو هستیم: تورم تقنینی و درهم‌تنیدگی نهادی. ازسوی‌دیگر، در سطح بین‌المللی، چالش‌هایی درزمینة دیپلماسی انرژی و مشارکت جهانی به‌چشم می‌خورد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| آژانس بین‌المللی انرژی‌های تجدیدپذیر؛ اهداف توسعۀ پایدار؛ تغییرات اقلیمی؛ دیپلماسی انرژی؛ سازمان بهینه‌سازی و مدیریت راهبردی انرژی؛ موافقت‌نامة پاریس؛ ناترازی انرژی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,264 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 611 |
||