توسعه یعنی ساختن | ||
| فلسفه | ||
| مقاله 6، دوره 23، شماره 1 - شماره پیاپی 44، آذر 1404، صفحه 105-119 اصل مقاله (1.23 M) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2025.396576.1006906 | ||
| نویسنده | ||
| محمدجواد صافیان* | ||
| استاد گروه فلسفه (بازنشسته)، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران | ||
| چکیده | ||
| توسعه با همه تعاریف متنوعی که از آغاز پیدایش داشته است بر اراده به تسلط و غلبه بر طبیعت استوار بوده است. اراده به تسلط پیشمفهوم توسعه است و آن نیز حاکی از نسبتی است که بشر جدید با وجود و وجود موجودات پیدا کرده است. در این نسبت طبیعت و انسان به تسخیر در آمده است و با این تسخیر هم طبیعت به خطر افتاده است و هم انسان. این نسبت اگرچه ریشه در وجهی از وجوه هستی آدمی دارد اما نسبت حقیقی و اصیل انسان نیست. نسبت حقیقی انسان با موجودات و با دیگران نسبت انس و مهر و دوستی است. حال پرسش این است که آیا میتوان توسعهای داشت که بر انس و مهر و دوستی استوار باشد تا بهجای آسیب رساندن به طبیعت و به انسان به حفظ و مراقبت و ارتقای آن همت گمارد؟ اگر توسعه به معنای ساختن باشد، تأمل بر ساختن به معنای درست کردن و سازش داشتن نشان میدهد که توسعۀ حقیقی نه تسخیر و تصرف و تسلط آسیبزا، بلکه مراقبت و مواظبت و صلح و سلم و سازش است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| توسعه؛ ساختن؛ سلطه؛ تخریب؛ درست کردن؛ سازش | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 286 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 206 |
||