آرمانشهر ایرانی- اسلامی از منظر ابوالقاسم فردوسی توسی | ||
| نظریههای اجتماعی متفکران مسلمان | ||
| مقاله 5، دوره 15، شماره 4، زمستان 1404، صفحه 59-90 اصل مقاله (3.87 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jstmt.2025.384445.1742 | ||
| نویسندگان | ||
| حمیدرضا صارمی* 1؛ مانا وحیدبافنده2 | ||
| 1دانشیار شهرسازی، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| 2دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشکدۀ هنر و معماری، گروه شهرسازی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| بهعنوان یک تصویر ایدئال و ذهنی از شهر، آرمانشهر هر جامعه ایدهها، ارزشها و آرزوهای خود را نمایان میکند که با گذشت زمان و تحولات اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی، شکل و شمایلهای گوناگونی به خود میگیرد. این تصویر هرچند در اندازه و شکل متفاوت قابلتداوم است، همواره با ایدئال شهر هماهنگی دارد. از زمان باستان تا تمدن اسلامی، در تاریخ ایران، این اندیشه توسط متفکران و دانشمندان به شکلهای گوناگون بیان شده است و امروزه تبیین و کاربرد آن بهعنوان مدلی مفید در طراحی شهرهای معاصر، اهمیت زیادی دارد. در این پژوهش، آرمانشهر در سیاق تمدن ایرانی-اسلامی بهویژه با تمرکز بر نظام فکری حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی بررسی و تحلیل میشود. هدف پژوهش تحلیل و تدوین چارچوب مفهومی دیدگاه شاعر و اندیشمند دربارۀ مفهوم آرمانشهر و تأثیر آن در فرایند شهرسازی ایرانی-اسلامی است. با بهرهگیری از روشهای تحلیل محتوای کیفی، مفاهیم آرمانشهر در داستانهای شاهنامۀ فردوسی بهدقت بررسی و تجزیه و تحلیل میشود. سپس ارتباط این مفاهیم در چارچوب مفهومی آرمانشهر ایرانی-اسلامی، با استفاده از روش مرور روایتی، بهصورت جامع و دقیق مطالعه میشود. نتایج نشان داد آرمانشهر اسلامی-ایرانی بهعنوان مفهومی مستقل از زمان و مکان، با تأکید بر اصول خرد و دانش، بهعنوان الگوی ایدئال برای شهرهای امروز در مواجهه با شرایط و محیطهای آنها، طراحی و تدوین شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| آرمانشهر؛ آرمانشهر ایرانی-اسلامی؛ حکمت؛ شاهنامۀ فردوسی؛ فردوسی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 410 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 240 |
||