بازتاب کهنالگوی «زن چنگنواز» در نگاره نوای مهر اثر محمود فرشچیان با رویکرد نظریه کارل گوستاو یونگ | ||
| نشریه هنرهای زیبا: هنرهای تجسمی | ||
| دوره 31، شماره 2، تابستان 1405، صفحه 59-76 اصل مقاله (1.32 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jfava.2026.405261.667600 | ||
| نویسندگان | ||
| سجاد شکری1؛ کاظم چلیپا* 2؛ علی اصغر شیرازی3؛ سیدرضا حسینی4 | ||
| 1دانشجوی دکتری پژوهش هنر، گروه نقاشی، دانشکده هنر،دانشگاه شاهد، تهران، ایران. | ||
| 2دانشیار گروه نقاشی،دانشکده هنر دانشگاه شاهد، تهران، ایران. | ||
| 3دانشیار گروه نقاشی، دانشکده هنر، دانشگاه شاهد، تهران، ایران. | ||
| 4دانشیار گروه نقاشی، دانشکده هنر دانشگاه شاهد، تهران،ایران. | ||
| چکیده | ||
| در کانون نگاره نوای مهر اثر محمود فرشچیان، پیکره تصویری زنی مثالی قرار دارد که همه موجودات را مسحور نوای ساز چنگ نموده و بهعنوان کهنالگوی زایندگی، رویش و مادر مجموعهای از تضادها پذیرفته شده است. این جستار برای نخستین بار تلاش دارد زن چنگنواز را با رویکرد یونگ مورد تحلیل اسطورهشناختی قرار دهد. پژوهش حاضر به دنبال پاسخگویی به این سؤالات است که مظاهر کهنالگوی بزرگ مادر نخستین در نگاره نوای مهر فرشچیان کدماند؟ چه ارتباطی بین مفاهیم اسطورهای زنانه در ساختار نگارگری فرشچیان برقرار است؟ هدف این پژوهش، واکاوی کهنالگوها و تبیین پیوند آنها با مفاهیم اسطورهای و کشف پیامهای نگاره نوای مهر است. پژوهش حاضر با رویکردی کیفی و ماهیتی توصیفی-تحلیلی انجام شده است. گردآوری دادهها با بهرهگیری از منابع اسنادی و مطالعات کتابخانهای صورت گرفته و تحلیل یافتهها به روش تحلیل محتوای کیفی انجام یافته است. یافتهها نشان میدهد که در نگاره نوای مهر، از منظر نقد یونگ، ویژگیهایی همچون مهر مادرانه، نیروی باروری و عشق، از زن چنگنواز، کهنالگویی در جایگاه خدابانوی زمین و بزرگ مادر نخستین را متجلی نموده که با نمایشی مقدس، قوای فرو مرده طبیعت را به یاری جادوی موسیقی، تازه ساخته است. نگاره نوای مهر، نمایانگر مادری است که همه مظاهر آفرینشگری را با خود دارد و اصل شکوفایی هستی از اوست. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اسطورهشناختی؛ کهنالگو؛ محمود فرشچیان؛ نگارگری؛ نگارهنوای مهریونگ | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 356 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 122 |
||