سیاست خارجی روسیه در خلیج فارس پس از بحران اوکراین | ||
| مطالعات اوراسیای مرکزی | ||
| مقاله 7، دوره 19، شماره 1، شهریور 1405، صفحه 160-186 اصل مقاله (863.28 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcep.2026.395857.450329 | ||
| نویسندگان | ||
| محمد رضا دهشیری* 1؛ سعید واشقانی فراهانی2 | ||
| 1استاد گروه مطالعات منطقهای، دانشکدۀ روابط بینالملل وزارت امور خارجه، تهران، ایران. | ||
| 2کارشناس ارشد مطالعات منطقهای، دانشکدۀ روابط بینالملل وزارت امور خارجه، تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| روابط روسیه و کشورهای خلیج فارس تا پیش از فروپاشی شوروی بهدلیل گروهبندیهای قدرت و قرارداشتن این کشورها در گروه غرب، بیشتر در تأثیر عوامل ایدئولوژیک قرار داشت. با فروپاشی اتحاد شوروی، بهدلیل نوع دیدگاه حاکم بر سیاست خارجی روسیه، خلیج فارس از اولویت کمتری برخوردار بود. با رویکارآمدن پوتین در آغاز قرن بیستویکم، روابط روسیه با کشورهای منطقۀ خلیج فارس گسترش پیدا کرد؛ هرچند به دلایل مختلف از جمله حمایت شیخنشینهای خلیج فارس از گروههای سلفی مسلمان در منطقۀ قفقاز و آغاز ناآرامیهای عربی در سال 2011، تقابل روسیه با اعضای شورای همکاری خلیج [فارس] در سوریه و دیگر نقاط، موجب کاهش روابط و ایجاد تنش میان روسیه و آنها شد. آغاز بحران اوکراین و در ادامه، کاربست تحریمهای همهجانبه از سوی غرب به تغییر سیاست خارجی روسیه در منطقۀ خلیج فارس منجر شد. در این نوشتار میخواهیم با استفاده از روش کیفی ابزاری با بهرهگیری از منابع کتابخانهای، اینترنتی و مصاحبه، به این پرسش پاسخ دهیم که بحران اوکراین چگونه بر سیاست خارجی روسیه در خلیج فارس تأثیر گذاشته است؟ فرضیۀ این نوشتار این است که بحران اوکراین با توجه به تحریمهای اقتصادی غرب، موجب پیگیری راهبرد فعالانهتر و مشارکتگرایانۀ روسیه در خلیج فارس با رویکرد تلفیقیِ ژئواکونومیک و ژئواستراتژیک شده است. در مورد حضور فعالانه و مشارکتجویانۀ روسیه در خلیج فارس برای منافع ملی ایران سه دیدگاه وجود دارد که گروه نخست، آن را فرصت، گروه دوم آن را تهدید و گروه سوم، نسبت به آن دیدگاهی خاکستری دارند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| بحران؛ سیاست خارجی؛ ژئواکونومی؛ ژئواستراتژی؛ تحریم؛ خلیج فارس؛ اوکراین؛ روسیه | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 527 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 313 |
||