تحلیل تطبیقی شبکۀ حکمرانی آب شهری در کلانشهر تهران (مطالعۀ موردی: مناطق 4، 10 و 22) | ||
| توسعه محلی (روستائی-شهری) | ||
| مقاله 3، دوره 18، شماره 1، تیر 1405، صفحه 61-84 اصل مقاله (1.52 M) | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jrd.2026.407300.668966 | ||
| نویسندگان | ||
| سمیرا محمدیان1؛ مهدی قربانی* 2؛ آرش ملکیان2؛ مجید رحیمی3 | ||
| 1دانشجوی دکتری، گروه احیای مناطق خشک و کوهستانی، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران | ||
| 2گروه احیا مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج، ایران | ||
| 3موسسه کسب و کار اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| بحران آب در کلانشهر تهران چالشی پیچیده است و ریشه در نارساییهای حکمرانی دارد که گذار به الگوی شبکهای و مشارکتی را ضروری میسازد تا تابآوری شهری ارتقا یابد. در این پژوهش با هدف تحلیل تطبیقی و کمی شبکۀ حکمرانی آب شهری در مناطق ۴، ۱۰ و ۲۲ تهران، از روش تحلیل شبکۀ اجتماعی برای ارزیابی روابط همکاری میان 24 سازمان و ذینفع کلیدی استفاده شد. نتایج نشان داد رژیم غالب در هر سه منطقه چندپاره است. این ساختار با تراکم پایین تا متوسط (۲۸/۶۰ تا ۴۶/۴ درصد) و تمرکز نسبی قدرت (متوسط)، فاقد انسجام و هماهنگی لازم برای واکنش یکپارچه به بحرانها است که این امر بهنوبۀ خود تابآوری سازمانی را تضعیف میکند. در سطح خرد، سازمانهای شهرداری، شرکت آب و فاضلاب (آبفا) و مدیریت بحران بهعنوان هستۀ اصلی شبکه، با بالاترین مقادیر مرکزیت و چالههای ساختاری، نقش واسطهگری حیاتی را در انتقال اطلاعات ایفا میکنند؛ بهویژه دوسویگی پایین روابط (۳۳/۳۳ درصد در منطقۀ ۴) نشاندهندۀ غلبۀ ارتباطات یکطرفه و ضعف در اعتماد متقابل است. درمجموع، ساختار چندپاره، توانایی نظام اجتماعی-هیدرولوژیک را برای انطباق و سازگاری با تغییرات کاهش داده است. برای گذار موفق به یک حکمرانی کارآمد چندمرکزی، تقویت نقش واسطهگری این بازیگران کلیدی برای افزایش تراکم و دوسویگی شبکه و اتصال گرههای منزوی مانند دانشگاهها پیشنهاد میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تابآوری؛ تحلیل شبکۀ اجتماعی؛ حکمرانی آب شهری؛ رژیم چندپاره؛ کلانشهر تهران | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 380 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 103 |
||