تحلیل دیالکتیکی از نسبت فرم و معنا در روایتهای تعاملی بر پایه نظام فلسفی هگل: وحدت ایده و تجسد در بازیهای رایانهای | ||
| فلسفه | ||
| مقاله 6، دوره 24، شماره 1 - شماره پیاپی 46، شهریور 1405، صفحه 119-142 اصل مقاله (1.26 M) | ||
| نوع مقاله: علمی -پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jop.2026.397762.1006913 | ||
| نویسنده | ||
| علی رازیزاده* | ||
| استادیار گروه هنرهای رسانهای، دانشکده دین و رسانه، دانشگاه صداوسیما، قم، ایران | ||
| چکیده | ||
| در نظام زیباییشناسی هگل، هنر نه صرفاً بازنمایی ایده، بلکه لحظهای از تحقق آن در قالب حسی و فرمی است؛ جایی که وحدت درونی محتوا و صورت، بهمثابه فعلیتیافتن ایده در تجسد، شرط اصالت اثر هنری تلقی میشود. هدف این پژوهش، واکاوی امکان تحقق این وحدت دیالکتیکی در قالبی نوین از تجربۀ زیباشناختی است. بر این اساس، مسئلۀ اصلی مقاله آن است که در ساختارهای هنری-تعاملی معاصر، چگونه میتوان شرایطی را شناسایی کرد که در آن ایده نه در بازنمایی صوری، بلکه در تجربۀ زیسته و مشارکتی به ظهور برسد. پژوهش حاضر با اتکا بر تحلیل فلسفی-مفهومی و تفسیر تطبیقی، و از رهگذر بررسی تحلیلی نمونههایی منتخب از روایتهای تعاملی، از مفاهیم بنیادین اندیشۀ هگل چون ایده، تجسد، نفی، ضرورت در فرم و گذار از حس به روح بهره میگیرد. یافتههای مقاله نشان میدهد که هرگاه فرم هنری در ساختاری زمانمند، غیرخطی و تعاملی سازمان یابد، میتواند بستری برای تحقق نوعی آگاهی دیالکتیکی فراهم آورد؛ آگاهیای که در آن معنا نه امری از پیش دادهشده، بلکه در لحظۀ مشارکت فعال سوژه و در دل تجربهی فرمی اثر پدید میآید. افزون بر این، تحلیل نمونههای موردی نشان میدهد که گاه شکست در انسجام روایی، گسست در ساختار معنا یا حذف عامدانۀ زبان، خود میتواند به شکلگیری آگاهی فلسفی از محدودیتها بینجامد؛ آگاهیای که در چارچوب دیالکتیک هگلی، بهمنزلۀ حقیقت منفی و سطحی از تحقق ایده قابل فهم است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| زیباییشناسی دیالکتیکی؛ فلسفه هگل؛ وحدت ایده و تجسد؛ مطالعات بازیهای رایانهای؛ روایتهای تعاملی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 344 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 50 |
||