تفسیر حقوق بینالملل عرفی: از قابلیت تفسیر تا اصول روششناختی | ||
| فصلنامه مطالعات حقوق عمومی دانشگاه تهران | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 01 آذر 1405 اصل مقاله (867 K) | ||
| نوع مقاله: علمی-پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jplsq.2024.379337.3566 | ||
| نویسندگان | ||
| عباسعلی کدخدایی1؛ سید حسین سادات میدانی2؛ کسری پورمیکائیل* 3 | ||
| 1استاد، گروه حقوق عمومی، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2استادیار، گروه حقوق بینالملل، دانشکدۀ روابط بینالملل وزارت امور خارجه، تهران، ایران | ||
| 3دانشجوی دکتری حقوق بینالملل، دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| حقوق بین الملل دربرداندۀ نسخه ای کلی نیست که به طور عمومی در مورد تفسیر انواع مختلف منابع هنجاری آن تعیین تکلیف کند. در واقع، درحالی که برخی از قواعد تفسیری در حقوق بین الملل، اصول تثبیتشده ای هستند، که به نقاط مرجع تبدیل شده اند، اما حقوق بین الملل مستلزم به کارگیری فرآیندی همسان در خصوص تفسیر همۀ منابع نیست و قواعد تفسیری با توجه به ماهیت منبع، می توانند متفاوت باشند. این مقاله با پذیرش این استدلال که فرآیندهای تفسیر و شناسایی اعمال مجزایی هستند، که هریک نقش مخصوص به خود را در چرخۀ حیات حقوق بین الملل عرفی ایفا می کنند، به دنبال روشن ساختن قواعد قابل اعمال در فرآیند تفسیر حقوق بین الملل عرفی است. با این هدف و با توجه به سیّالیت و نانوشتگی قواعد عرفی، اعمال رویکردها و عناصر تفسیری در مورد آنها نیازمند صورت بندی متفاوتی در مقایسه با تفسیر معاهدات بین المللی است. نتیجۀ این مقاله حاکی از این است که تفسیر زمینه گرا مناسب ترین رویکرد در تفسیر حقوق بین الملل عرفی به شمار می رود. بنابراین زمینه گرایی نه تنها یک اصل فراگیر در شناسایی قواعد عرفی است، بلکه روشی مناسب برای تفسیر آن نیز هست. همچنین، رویۀ بعدی دولت ها و سایر قواعد حقوق بین الملل نیز در زمرۀ دیگر عناصر تفسیری مرتبط با قواعد عرفی قرار میگیرند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| احراز حقوق بین الملل عرفی؛ تفسیر حقوق بین الملل عرفی؛ تفسیر معاهدات بین المللی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 481 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 178 |
||