تأثیر عوامل روانشناختی در تحقق رابطۀ سببیتِ ناشی از افعال غیرمادی با نگاهی به رویۀ قضایی کشورهای اروپایی | ||
| مطالعات حقوق تطبیقی | ||
| دوره 17، شماره 1 - شماره پیاپی 33، شهریور 1405، صفحه 95-120 اصل مقاله (629.6 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله علمی - پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jcl.2026.404512.634826 | ||
| نویسندگان | ||
| رضا دریائی* 1؛ سهند نجادی ایجادکار2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. | ||
| 2دانشجوی دکتری حقوق خصوصی دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. | ||
| چکیده | ||
| رابطۀ سببیت بهعنوان یکی از ارکان مسئولیت مدنی همواره مورد بررسی حقوقدانان بوده است. آنچه در بیشتر آثار حقوقی مورد مطالعه قرارگرفته، سببیت بهعنوان یک پدیدۀ فیزیکی است. مباحث مرتبط با سببیت معمولاً با تأکید بر فعل ظاهری کنشگر است. احراز رابطۀ سببیت بهواسطۀ وجود آثار روانی بر اشخاص، ازجمله مباحثی است که بهواسطۀ رویۀ قضایی کشورهای اروپایی اخیراً مورد توجه دکترین حقوقی بهخصوص در آلمان قرار گرفته است. با عنایت به اینکه اشخاص با توجه به ویژگیهای شخصی و موقعیتهای گوناگون، واکنشهای متفاوتی به محرکهای روانی نشان میدهند، احراز رابطۀ سببیت بین عامل تأثیرگذار و وقوع زیان و نیز تعیین معیاری برای آن دشوار است. نگارندگان این پژوهش با روش توصیفی- تحلیلی و با استفاده از منابع کتابخانهای درپی پاسخ به این پرسش هستند که چه معیار مشخصی برای احراز سببیت در صورت وجود آثار روانی میتوان برشمرد؟ در حقوق ایران چگونه میتوان در صورت وجود عامل تأثیرگذار روانی، رابطۀ سببیت را احراز نمود؟ یافتههای پژوهش نشان میدهد، رویۀ قضایی کشورهای اروپایی با تفکیک بین عمدی و غیرعمدی بودن اقدام عامل تأثیرگذار، به ارائۀ معیارهای اصلی و تکمیلی پرداخته که تمامی آنان بهنوعی مسیر احراز رابطۀ سببیت متعارف را هموار میکنند. در حقوق ایران، مواردی که مداخلهگر بهنحو غیرعمدی و ناشی از تأثیر روانی موجب ورود زیان میشود، میتوان با قواعد کلی ناظر بر احراز رابطۀ سببیت متعارف، قاعدۀ غرور و تقصیر زیاندیده، مسئول زیان را تعیین نمود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تأثیرپذیر؛ تأثیرگذار؛ رابطه سببیت؛ عوامل روانشناختی؛ مداخلهگر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 278 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 107 |
||