تبارشناسی تعهد: لحظهی صفر برآمدن و جایابی در هنر متعهد | ||
| دوفصلنامۀ جامعهشناسی هنر و ادبیات | ||
| دوره 17، شماره 2، خرداد 1405، صفحه 145-165 اصل مقاله (1.25 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsal.2025.378888.666323 | ||
| نویسندگان | ||
| زهرا رجایی* 1؛ نادر شایگان فر2؛ غلامرضا معروف3 | ||
| 1دانشجوی دکترای پژوهش هنر دانشگاه هنر اصفهان. دانشکده پژوهش های عالی هنر و کارآفرینی | ||
| 2پژوهش هنر، دانشکده کارآفرینی و پژوهش های عالی هنر، دانشگاه هنر اصفهان | ||
| 3دانشآموختهی دکترای تخصصی پژوهش هنر. دانشگاه هنر اصفهان. اصفهان. ایران | ||
| چکیده | ||
| بسترهای گفتمانی برآمدن تعهد در ایران به سالهای 1307 ه. ق (1269 ه. ش) تا 1337 ه. ق (1300ه. ش) برمیگردد. کردار سیاسی مردممدار در این دوران نقش مهمی در روند تاریخ سیاسی ایران داشته و بروز و ظهور عامل سیاسی مهمی به نام شهروند، تعهد را پروبلماتیک میکند. مسئلهی اصلی مقالهی حاضر نوشتن تاریخ هنر جدید با رویکرد تبارشناسی در کثرت نیروهای مغفول یا به حاشیه رانده شده اما پراهمیت و قرار دادن اندیشهی تعهد در هنر بر بستر رویدادهای واقعی و فراموش شده است. بنابراین باتوجه به اینکه پرسش از هستیشناسی تعهد هنری و تاریخ برآمدنش به مثابه یک علت تعیینکننده در تاریخ هنر ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته است؛ در این پژوهش با ارجاع به جنبش تنباکو، ضرورت قانونگذاری و نهادینهسازی هنر به مثابه سه رویداد مغفول ذیل روایتهای غالب، نسبت گفتمان تعهد با این رویدادها و چگونگی جایابی آن در عرصهی زندگی عمومی اجتماع و نمایندگان آن و در نهایت نفوذ آن به هنر بررسی میشود تا افقی تازه برای فهم تاریخ هنر جدید بگشاید. تعهد در این پژوهش نه یک حقیقت ناب بلکه برساختهای گفتمانی است که از منظر جامعهشناسی تاریخی نیز قابلتأمل است. نتایج مقالهی حاضر حاکی از آن است که از دل جنبش تنباکو و ظهور سوژهی سخنگو، تعهد پادشاه سربرمیآورد. نقش متعهدانهی سوژهی شهروند محصول ایجاد ضرورت قانون و قانونگذاری است و با رسمیت یافتن و نهادینهسازی هنر در معنای جدید و تحرکات رسمی هنر و صدور منصب حکومتی برای هنرمند، تعهد اجتماعی متوجه هنر و هنرمند میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| جنبش تنباکو؛ سوژهی شهروند؛ تعهد؛ قانونگذاری؛ نهادینهسازی هنر | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 84 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 114 |
||