تحلیل مؤلفههای شکلگیری کنشگری زنانه در ایران بر مبنای نظریه ائتلاف حامی و ساختارهای فرصت سیاسی؛ تجربه تاریخی تأسیس مدارس دخترانه در ایران | ||
| سیاستگذاری عمومی | ||
| دوره 12، شماره 2، تابستان 1405، صفحه 259-276 اصل مقاله (1.55 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jppolicy.2026.107828 | ||
| نویسندگان | ||
| مصطفی زمانیان* 1؛ لیلا بوستانی2؛ الهام معصومی2 | ||
| 1استادیار حکمرانی، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2دانشجوی دکتری حکمرانی خانواده و جمعیت، دانشکده حکمرانی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| این مقاله با بهرهگیری از چارچوب نظری ائتلاف حامی و رویکرد دسترسی جنسیتی به قدرت، زیستبوم سیاستی و فرایند یادگیری سیاستی تأسیس مدارس دخترانه در ایران (دوره قاجار تا اوایل پهلوی) را بررسی میکند. پژوهش با روش مطالعه موردی کیفی و تحلیل اسناد تاریخی انجام شده است. تأسیس مدارس دخترانه نتیجه تعامل طولانیمدت میان دو ائتلاف رقیب بود: ائتلاف حامی تجدد با باور هستهای ترقی ملی از طریق آموزش زنان و ائتلاف مخالف سنتگرا با باور هستهای مغایرت آموزش دختران با عفت عمومی و نظم جنسیتی سنتی. یافتههای مقاله حاکی از آن است که موفقیت ائتلاف حامی به یادگیری تدریجی سیاستی؛ از جمله انطباق راهبردی با ارزشهای مسلط جامعه وابسته بود. زنان موفق نیز از درون ساختارهای موجود و نه بهصورت رادیکال بیرونی کنشگری کردند. در حوزههای حساس فرهنگی-اجتماعی ایران، تغییرات سیاستی پایدار عمدتاً از مسیر یادگیری سیاستی و تطبیق هوشمندانه با هنجارهای مسلط و کاهش تدریجی مقاومتها رخ میدهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| یادگیری سیاستی؛ مدارس دخترانه؛ زیستبوم سیاستی؛ ائتلاف حامی؛ دسترسی جنسیتی به قدرت؛ کنشگری زنان | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 215 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 171 |
||