ارزیابی کارکرد و پیامدهای زیستمحیطی قارچکشهای مبتنی بر ساختار آزول در بخش کشاورزی | ||
| علمی-ترویجی گیاه پزشک | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 20 مرداد 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله مروری | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/giahpzshsj.2026.409051.1042 | ||
| نویسندگان | ||
| مانی جباری* 1؛ میترا جباری2؛ مینا جباری3 | ||
| 1گروه گیاهپزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی قائمشهر، قائمشهر، ایران | ||
| 2کارشناس ارشد، گروه علوم و مهندسی باغبانی، دانشکده تولید گیاهی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان | ||
| 3گروه شیلات، دانشکده علوم دامی و شیلات، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی ساری، ساری، ایران | ||
| چکیده | ||
| ترکیبات آزول بهدلیل کارایی بالا در مدیریت آفات و بیماریهای قارچی، به یکی از پرکاربردترین گروههای آفتکش در سطح جهان تبدیل شدهاند. اکثریت این ترکیبات، بهویژه تریازولها، با هدف قرار دادن آنزیم دمتیلاز و مهار مسیر بیوسنتز ارگوسترول در غشای سلولی قارچها عمل میکنند. گستره کاربرد این ترکیبات از حفاظت محصولات کشاورزی و باغبانی تا صنایع غذایی و درمان عفونتهای قارچی در پزشکی گسترش یافته است. علیرغم نقش کلیدی آزولها در امنیت غذایی، استفاده متمرکز و مکرر از آنها منجر به بروز چالشهای زیستمحیطی جدی، از جمله پایداری در اکوسیستمها و تجمع زیستی در گونههای آبزی و خشکیزی غیرهدف شده است. با این وجود، بهدلیل بازدهی مطلوب و شاخصهای سمیت نسبتاً پایینتر نسبت به نسلهای پیشین آفتکشها، مشتقات مختلفی از این خانواده نظیر تریازولها، پیرازولها، ایمیدازولها و اکسازولها همچنان بهعنوان اجزای فعال اصلی در فرمولاسیون محصولات حفاظت از گیاهان مورد تأیید و استفاده قرار دارند. این نوشتار ضمن بررسی مکانیسم عمل و کاربردهای این ترکیبات، به تحلیل توازن میان کارایی کشاورزی و مخاطرات اکولوژیک آنها میپردازد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| پایداری محیطی؛ تجمع زیستی؛ مدیریت آفات. موجودات غیرهدف؛ مهارکنندههای دمتیلاز | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 79 |
||