ارزیابی اثرات تغییر کاربری اراضی با پایش تبخیر- تعرق واقعی در دوره های آتی(مطالعه موردی دشت ورامین) | ||
| مدیریت آب و آبیاری | ||
| دوره 16، شماره 2، تابستان 1405، صفحه 447-460 اصل مقاله (1.88 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jwim.2026.418148.1320 | ||
| نویسندگان | ||
| بهزاد آزادگان* ؛ زهرا مسلمی؛ علیرضا مساح بوانی | ||
| گروه مهندسی آب، دانشکده فناوری کشاورزی (ابوریحان)، دانشگاه تهران، ایران. | ||
| چکیده | ||
| هدف این پژوهش، ارزیابی اثرات تغییر کاربری اراضی، با پایش تبخیر-تعرق واقعی، در دوره‌های آتی دشت ورامین، می‌باشد. تبخیر-تعرق، با چهار الگوریتم تک‌منبعی سنجش از دور: تعادل انرژی سطحی زمین (SEBAL)، نقشه‌برداری تبخیر-تعرق در وضوح بالا با کالیبراسیون داخلی (METRIC)، سیستم تعادل انرژی سطحی (SEBS)، تراز انرژی سطحی ساده‌شده (SSEB) و تصاویر سنجنده MODIS، از ماه می تا آگوست سال‌های 2009-2007، بررسی شد. اثر تغییر کاربری اراضی تصاویر Landsat سال‌های 1999، 2009 و 2019 با الگوریتم حداکثر احتمال و ضریب کاپا، به‌ترتیب 807/0، 837/0 و 801/0 و دقت 12/87، 49/90 و 99/88 درصد، به کاربری پهنه‌های آب، پوشش گیاهی، صخره، مناطق ساخته‌شده، اراضی بایر و اراضی کشاورزی، طبقه‌بندی و با مدل‌ساز تغییر سرزمین (LCM) و مدل تلفیقی اتوماتای سلولی-زنجیره مارکوف (CA-Markov)، نقشه کاربری اراضی سال‌های 2030 و 2059، شبیه‌سازی، گردید. نتایج نشان داد، کاربری اراضی کشاورزی، از مساحت 8/44 هزارهکتار در سال ۱۹۹۹ به 3/39 هزارهکتار در سال ۲۰۰۹ و به 6/38 هزارهکتار در سال ۲۰۱۹، کاهش یافت. وسعت کاربری مناطق شهری، روستایی و صنعتی در سال ۱۹۹۹، مقدار 57/6 درصد از کل منطقه بوده است، اما در سال ۲۰۱۹ به 48/18 درصد افزایش یافت. کاربری پوشش گیاهی مرتعی از مقدار 9/14 هزارهکتار در سال ۱۹۹۹ به 6/11 هزارهکتار در سال ۲۰۰۹ و به 4/6 هزارهکتار در سال ۲۰۱۹، کاهش یافت. براساس نتایج داده‌ها، برای تغییر کاربری اراضی و تبخیر-تعرق واقعی دوره‌های آتی، روند افزایشی، پیش‌بینی می‌شود. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| تغییر کاربری اراضی؛ الگوریتم؛ سنجش از دور؛ تبخیر-تعرق واقعی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 193 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 189 |
||