توانمندسازی و ساماندهی سکونتگاههای غیررسمی شهری ایران: ارزیابی کیفی فعالیتها در بندرعباس | ||
| مجلۀ مطالعات جامعهشناختی (نامۀ علوم اجتماعی سابق) | ||
| دوره 33، شماره 1، اردیبهشت 1405، صفحه 173-192 اصل مقاله (1.69 M) | ||
| نوع مقاله: علمی وپزوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsr.2026.411764.2110 | ||
| نویسندگان | ||
| پویا علاءالدینی* 1؛ مریم رسولی2 | ||
| 1استاد گروه برنامهریزی اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| 2کارشناس ارشد برنامهریزی رفاه اجتماعی، گروه برنامهریزی اجتماعی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران | ||
| چکیده | ||
| تداوم گسترش سکونتگاههای غیررسمی شهری چالشی عمده در بسیاری از کشورهای در حال توسعه محسوب میشود. طی چند دهۀ گذشته، اجماعی مبتنی بر بهسازی این سکونتگاهها در سطح بینالمللی حاصل شده است. در ایران نیز این رویکرد مورد پذیرش قرار گرفته و در چندین شهر تحت عناوین بهسازی، ساماندهی یا بازافرینی اجرا شده ست. این مقاله به ارزیابی دستآوردها و چالشهای مجموعهای از پروژههای ساماندهی و توانمندسازی میپردازد که تحت برنامهای خاص و یکپارچه برای سکونتگاههای غیررسمی بندرعباس صورتبندی شده و به اجرا در آمده است. پژوهش میدانی در محلۀ چاهستانیهای شهر، که بسیاری از فعالیتهای ساماندهی و توانمندسازی در آن متمرکز شده، از طریق مصاحبههای نیمهساختاریافته، تشکیل گروههای متمرکز و مشاهدۀ مستقیم صورت گرفته است. یافتهها نشان میدهد که برخی از پروژهها با نیازهای ساکنان همسو بوده و مشارکت و رضایت آنان را به دست آورده است. در مقابل، بعضی از پروژههای اجتماعی و اقدامات زیستمحیطی با چالش ناپایداری و فقدان مشارکت جامعۀ محلی مواجه شدهاند. افزون بر این، غفلت از نهادسازی مورد نیاز، عدم یکپارچگی و همافزایی تمهیدات و فقدان زمانمندی آنها محل انتقاد است. این نتایج مشابه تجارب قبلی بهسازی در کشور و حاکی از یادگیری و پیشرفت بطیء، تداوم چندپارگی و توسعهنیافتگی نهادی، هماهنگی ناکافی و تأمین مالی ناپایدار است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سکونتگاه غیررسمی؛ ساماندهی؛ توانمندسازی؛ بهسازی؛ بازآفرینی؛ بندرعباس؛ محلۀ چاهستانیها | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 14 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 17 |
||