بازنمایی «منِ» زنانه در ادبیات داستانی معاصر ایران از دهه چهل تا هشتاد | ||
| دوفصلنامۀ جامعهشناسی هنر و ادبیات | ||
| دوره 18، شماره 1، شهریور 1405، صفحه 1-24 اصل مقاله (952.25 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jsal.2025.366050.666277 | ||
| نویسندگان | ||
| صاحب مرادی1؛ نادر امیری* 2؛ سیاوش قلی پور3 | ||
| 1دانشآموختهی ارشد مطالعات فرهنگی؛ دانشگاه رازی, کرمانشاه، ایران. | ||
| 2استادیار جامعهشناسی، دانشگاه رازی (نویسندهی مسئول)، دانشگاه رازی، کرمانشاه, ایران | ||
| 3دانشیار جامعهشناسی، دانشگاه رازی, کرمانشاه, ایران. | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش به بررسی بازنمایی تصویر اجتماعی زنان در آثار ادبی دهه چهل تا هشتاد ایران می پردازد. بازنمایی زن از سوی مردان در آثاری که آنان خلق کرده اند، هموراه تصویری ناقص از زن ارائه داده اند. اکنون زنان در دهه های اخیر فرصتی بدست آورده اند که در آثار داستانی روایتی از خود، آنگونه که خود می پسندند نشان دهند. زنان تصویر اجتماعی خویش را چگونه درنظر می گیرند؟ تا چه اندازه آنان این تصویر را می پذیرند، یا رد میکنند؟ جهت یافتن پاسخ این سوالات، پنج دهه ادبیات داستانی معاصر ایران مورد پژوهش قرار می گیرد. از هر دهه رمان قابل توجه ای که استقبال خوانندگان و تحسین منتقدان را داشته است، انتخاب شده است. به دلیل عدم قطعیت و دائمی نبودن قوانین و قراردادهای اجتماعی، این تحقیق براساس تحلیل گفتمان انجام شده است. سوالات و نحوهی انجام این پژوهش نیازمند به کارگیری تحلیل گفتمان لاکلو و موف بودهاست. یافته های تحقیق نشان دهندهی گفتمان های متفاوتی هستند، که زنان سعی داشته اند خودشان را آنگونه در فضای اجتماعی معرفی و بازنمایی کنند. یافته های تحقیق اطلاعاتی را فراهم می کنند که آنها را در ذیل عناوینی چون گفتمان صفر، گفتمان برتری، گفتمان اعتراض و گفتمان حسرت دسته بندی می کنیم. | ||
| کلیدواژهها | ||
| ادبیات داستانی؛ تحلیل گفتمان؛ نویسندگان زن؛ بازنماییِ زن؛ لاکلو و موف | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 128 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 94 |
||