زیرساختهای اجتماعی و نقش آن ها در تولید سرمایه اجتماعی و حکمرانی؛ درس هایی برای سیاستگذاری شهری در ایران | ||
| مطالعات و تحقیقات اجتماعی در ایران | ||
| مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده، انتشار آنلاین از 12 شهریور 1405 | ||
| نوع مقاله: مقاله مروری | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22059/jisr.2026.365538.1443 | ||
| نویسنده | ||
| حسین ایمانی جاجرمی* | ||
| عضو هیات علمی دانشگاه تهران | ||
| چکیده | ||
| سرمایه اجتماعی از دهه 1990 بخش مهمی از مساله رابطه میان سرمایه اجتماعی و عملکرد سازمان های عمومی را بویژه در زمینه تأثیر موجودی سرمایه اجتماعی بر کارآمدی، پاسخگویی و کیفیت حکمرانی توضیح داده است. با این حال، پرسش مهمی همچنان باقی است: سرمایه اجتماعی چگونه تولید یا فرسایش می یابد و چه عواملی در این فرآیند نقش دارند؟ روش مقاله حاضر با استفاده از روش اسنادی و مرور انتقادی ادبیات نظری و تجربی، رابطه سرمایه اجتماعی و عملکرد نهادی حکمرانی شهری را بازخوانی میکند و با بهرهگیری از ادبیات جدید «زیرساخت اجتماعی» و تحولات پارادایم های اداره امور عمومی استدلال میکند که سرمایه اجتماعی را نباید صرفاً منبعی موجود در جامعه و مستقل از عملکرد حکمرانی دانست. یافته ها زیرساختهای اجتماعی در معنای جدید خود نقش مهمی برای تعاملات روزمره، شکلگیری پیوندها، اعتماد، همکاری و مشارکت شهروندی دارند. تحقیقات نشان می دهند این زیرساخت ها توانسته اند تاب آوری اجتماعی را افزایش دهند. پارادایم حکمرانی با توجه به تاکید آن بر شراکت شهروندان نیازمند زیرساخت های اجتماعی است. نتیجه گیری آن چه مقاله در نهایت طرح می کند اهمیت زیرساخت های اجتماعی برای تولید سرمایه اجتماعی و توسعه شهری است. پارکها، کتابخانهها، مراکز اجتماعی و فرهنگی، فضاهای عمومی، کسب و کارهای اجتماعی و سایر مکان ها و فضاهایی که امکان تماس و تعامل میان افراد و گروههای متفاوت را فراهم میکنند نباید فقط همچون تجهیزات شهری محسوب شوند، بلکه آن ها را باید به عنوان بخشی از ظرفیت اجتماعی شهر به شمار آورد. مقاله در پایان، مجموعهای از توصیه های سیاستی را همچون تدوین سیاست ملی زیرساخت های اجتماعی و پایش سالانه آن به همراه سرمایه اجتماعی پیشنهاد میکند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سرمایه اجتماعی؛ حکمرانی؛ زیرساخت های اجتماعی؛ مشارکت شهروندی؛ فضای عمومی | ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 56 |
||